Blues in the Night

CinemaSerf (منتقد)

کم پیش می‌آید که بشود به یک گروه از موزیسین‌ها گفت «دوره‌گرد»، اما "جیگر" (با بازی ریچارد وورف) و گروه تازه‌گردآوری‌شده‌اش در حالی که کشور را برای اجرای بعدی‌شان زیر پا می‌گذارند، در لوکس‌ترین حالت ممکن داخل یک واگن قطار تمرین می‌کنند. در طول مسیر، آن‌ها "دل" (با بازی لوید نولان) را نجات می‌دهند که پس از شروعی طوفانی شامل مقداری آبجو، یک ساندویچ پنیر و یک اسلحه، همه با او دوست می‌شوند. او کافه‌ای را می‌شناسد که می‌توانند در آن اجرا داشته باشند، و خیلی زود بالاخره پول به جیب می‌زنند. این خیلی عالی است، چون خواننده زن گروه، یعنی "کاراکتر" (با بازی پریسیلا لین) دارد بچه‌دار می‌شود. البته این موضوع مانع از آن نمی‌شود که شوهر ترومپت‌نوازش، "پاول" (با بازی جک کارسون)، چشمش "کی" (با بازی بتی فیلد) را بگیرد—غافل از اینکه او و "دل" گذشته‌ای دارند که هیچ‌کدام نمی‌توانند قبول کنند تمام شده است. به هر حال، این ماجرا خیلی زود فروکش می‌کند چون بعدش "جیگر" سعی می‌کند کی را خواننده اصلی گروه کند، با او فرار می‌کند و بعدش مثل یک بید لرزان به آغوش گروه برمی‌گردد! هنوز رشته کار دستتان هست؟ او و "دل" به جان هم می‌افتند که عاقبت خیلی تراژدی‌باری دارد، اما صبر کنید، این آخر خط یا آخر خط آهن نیست... چند تا آهنگ ریتمیک خوب به خصوص آهنگ اصلی اثر هارولد آرلن و جانی مرسر در میان اجراهای بلوز و رقص محلی به چشم می‌خورد. نولان در نقش لنگرگاه گروه خیلی هم ترسناک نیست و مثلث‌های عشقی گاهی شبیه فیلم‌های کمدی تعویض همسر می‌شوند، اما گاه‌وبیگاه رگه‌هایی از خطر احساس می‌شود و کل فیلم با تلاش‌های قابل قبول همه بازیگران جلو می‌رود؛ البته این را هم باید اضافه کرد که اجرای سولو و محشر مت مک‌هیو (Matt McHugh) مست و دو زن دیگر که ممکن است صدایشان آدم را یاد گربه‌های خیابانی بیندازد، جذابیت فیلم را تکمیل کرده‌اند. این فیلم اصلاً چیزی نبود که از رویش اسمش انتظار داشتم، و من از این تلاقی ژانرها کلی لذت بردم.