The Corsican Brothers

CinemaSerf (منتقد)

الکساندر دوما علاقه زیادی به داستان‌های مربوط به دوقلوهای جدا از هم داشت؛ این‌بار هم داستان دو برادر به نام‌های «ماریو» و «لوسین» (با بازی داگلاس فربنکس جونیور) رو داریم که به هم چسبیده به دنیا میان. دکتر موفق می‌شه اون‌ها رو از هم جدا کنه، اما قبل از اینکه کار دیگه‌ای بکنن، «بارون کولونا»ی مکار (آکیم تامیروف) دست به خشونتی می‌زنه که به قیمت جون پدر و مادرشون تموم می‌شه و پسرها هم از هم جدا می‌شن. «ماریو» با تربیت درست و عادت به رفاه بزرگ می‌شه، در حالی که «لوسین» می‌ره سراغ راهزنی؛ ولی هر دو حس می‌کنن که تنها نیستن! وقتی بالاخره به هم می‌رسن، تازه متوجه می‌شن روحشون چقدر به هم وصله و چقدر راحت درد همدیگه رو حس می‌کنن — و هر دو مصمم می‌شن انتقام والدینشون رو بگیرن.

این دو نفر اصلاً آبشون با هم توی یه جوی نمی‌ره و باید یاد بگیرن به هم اعتماد کنن؛ ماجرایی که با عاشق شدن جفتشون به «کنتس ایزابل» (روث واریک) که اتفاقاً هدف طمعِ همون دشمن کینه‌توزشون هم هست، خیلی پیچیده‌تر می‌شه. با مثلث‌های عشقی مختلف و یه انتقام خانوادگی درست‌وحسابی، این فیلم یه بستر ایده‌آل برای درخشش فربنکس به حساب میاد. اما یه‌جورایی اصلاً این اتفاق نمی‌افته. فیلم‌برداری که جفتشون رو مدام توی یه قاب نشون می‌ده کاملاً طبیعی کار شده، ولی پیوند زدن این دوتا کاراکتر متفاوت چندان از آب درنیومده. حتی توی اوج صحنه‌های شمشیربازی هم اون شور و جذابیت کافی دیده نمی‌شه. درواقع مثل خیلی از فیلم‌های دیگه‌اش، این تامیروفه که صحنه رو می‌دزده؛ با نقشی که خیلی راحت می‌تونست الهام‌بخش شخصیت‌های منفیِ ماجراهای «زورو» در اواخر دهه ۱۹۵۰ باشه. با این حال جلوه بصری فیلم عالیه و وقتی پای اکشن وسط میاد، شمشیربازی رو با کمی طنز ترکیب می‌کنه و در نهایت یه فیلم ماجراجویانه کاملاً سرگرم‌کننده و دیدنی تحویل میده. اگرم یکم ناامیدم کرد، شاید فقط به خاطر این بود که از بازیگری در این حد، انتظار بیشتری داشتم. در کل ارزش دیدن داره.