Dressed to Kill

CinemaSerf (منتقد)

لوید نولان در نقش کارآگاه «شین» با آن لحن کمی تند و تیزش خیلی خوب ظاهر شده و فیلم حدود یک ساعتی به روال آرام و سرگرم‌کننده‌ای پیش می‌رود؛ جایی که او باید دربارهٔ نسخهٔ بسیار آماتوری از «فانتوم اپرا» تحقیق کند. تمام این قضایا اصلاً به چشم «جوآن» (با بازی مری بث هیوز) نمی‌آید؛ دختری که فقط می‌خواست او را با آن کت‌وشلوار نو و تازه‌اش، به قدر کافی از اینجا دور کند تا بالاخره با هم ازدواج کنند. این آدم‌های اهل تئاتر سوژه‌های مناسبی برای تحقیقات او از آب درمی‌آیند؛ به خصوص آن بازیگر بیش از حد اغراق‌گر «جولیان» (با بازی هنری دانیل) و دربانِ کرِ کَرستان «کارلو» (با بازی اروین کالزر) که در کنار پلیسِ دست‌وپاچلفتی اما بامزه «پیرسون» (با بازی ویلیام دمارت) -که احتمالاً دندان‌های خودش را هم نمی‌تواند در دهانش پیدا کند- دست به دست هم می‌دهند تا کارآگاه زیرک ما تله‌ای زیرکانه برای به دام انداختن جانیِ قاتل پهن کند؛ آن هم همراه با یک راه مخفی! چند تا سرنخ گمراه‌کننده هم اینجا وجود دارد تا داستان جذاب بماند و فیلم دقیقا همان مسیری را که انتظار داشتم نمی‌رود. در اصل، این فیلم بستری است برای نولانِ آماده و روی فرم تا یک درام جناییِ دلنشین را دقیقاً در مایه فیلم‌های «تو هوای مرا داشته باش تا هوایت را داشته باشم» ارائه دهد. حتی شاید مونتند مورلند را هم -که همان نقش مکملِ کمیک و رنج‌کشیده فیلم‌های «چارلی چان» است- در این اثر ببینید که فیلم خیلی راحت و روان جلو می‌رود.