Kipps
کیپس، شاگرد پارچه‌فروشی، دلباختهٔ دختری از طبقهٔ اجتماعی بالاتر از خود می‌شود. پس از آنکه ثروت غیرمنتظره‌ای به او به ارث می‌رسد، گمان می‌کند به آرزویش رسیده است؛ اما پول نه می‌تواند از او یک جنتلمن بسازد و نه دختری را که واقعاً می‌خواهد نصیبش کند.
سال انتشار: 1941 کارگردان: Carol Reed ژانر: Comedy، Drama نویسندگان: H.G. Wells، Sidney Gilliat، Frank Launder امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
مایکل ردگریو در نقش «آقای کیپس» ظاهر شده؛ شاگرد ساده و فرودست یک پارچه‌فروشی که تلاش می‌کند شرایط زندگی‌اش را بهتر کند، تا اینکه یک‌باره خانه‌ای به همراه ۲۵ هزار پوند از پدربزرگی که اصلاً نامش را هم نشنیده بود به ارث می‌برد و حالا به نظر می‌رسد همه‌چیز دست‌یافتنی است. جز یک مورد؛ اینکه او در میان «دوستان» جدیدش کاملاً وصلهٔ ناجور است و هیچ‌وقت مطمئن نیست چه کسی دارد چرب‌زبانی می‌کند، قصد دلبری دارد یا حتی می‌خواهد از او اخاذی کند، در حالی که دوستان قدیمی‌اش دیگر جایی در محافل اشرافی جدیدش ندارند. کیپس که تحت حمایت مکس آدریان («چستر کوت») قرار گرفته، بدجور شیفتهٔ معلم موقر کلاس منبت‌کاری‌اش، «هلن» (با بازی دیانا وینیارد) می‌شود و خیلی زود نامزد می‌کنند—وضعیتی که چندان هم دل‌چسب و آرامش‌بخش نیست. اما وقتی دوباره با دختری از دوران جوانی‌اش به نام «ان» (فیلیس کالورت) که روزگاری دوستش داشت روبه‌رو می‌شود، اولویت‌هایش را از نو می‌چیند...
این فیلم تصویرسازی بی‌نظیر و موشکافانه‌ای از انگلستان دوران ادواردی است؛ جامعه‌ای با روحیات فاسد و انگل‌وار، و در عین حال سرشار از خوش‌بینی و نجابت—که با شخصیت‌پردازی‌های جذابی مثل «چیترلو» (آرتور ریسکو) تلطیف شده. اثری که متکبران تمام طبقات اجتماعی را رو در روی هم قرار می‌دهد و طمع، حسادت و در نهایت عشق را با ظرافت و تاثیری عمیق به تصویر می‌کشد. کتاب اچ. جی. ولز وجوه خشن‌تری به شخصیت «کیپس» داده بود که ردگریو کمی ملایم‌ترش کرده، اما چیزی از پیام اخلاقیِ نهفته در این درام عاشقانه و لطیفِ کارول رید کم نشده است. شاید فیلم حدود ۱۰ الی ۱۵ دقیقه طولانی‌تر از حد لازم باشد—چون در همان شروع، کمی کش‌آمدگی و صحنه‌های اضافه به چشم می‌خورد.