Ladies in Retirement
در اواخر قرن نوزدهم، الن کرید (Ellen Creed) به عنوان همدم و خدمتکار خانگی نزد دوشیزه لئونورا فیسک (Miss Leonora Fiske) کار می‌کند؛ بازیگر بازنشسته‌ای که در حومه انگلستان زندگی می‌کند و هنوز رفتارهای تئاتری خود را حفظ کرده است. الن مطلع می‌شود که صاحب‌خانه دو خواهرش، امیلی کرید (Emily Creed) و لوئیزا کرید (Louisa Creed) که در لندن زندگی می‌کنند، تهدید کرده که به دلیل رفتارهای مخرب ناشی از اختلالات روانی‌شان، با پلیس تماس می‌گیرد تا آن‌ها را به تیمارستان ببرند. الن که نمی‌تواند بستری شدن خواهرانش در آسایشگاه را تحمل کند، دوشیزه فیسک را متقاعد می‌کند تا اجازه دهد آن‌ها چند روزی نزد آن‌ها بمانند. دوشیزه فیسک هنگام موافقت از وضعیت روانی آشفته آن‌ها بی‌خبر بود و همچنین نمی‌دانست که الن امیدوار است اقامت آن‌ها را دائمی کند. هر دو موضوع در نهایت برای دوشیزه فیسک آشکار می‌شود و او نمی‌تواند برهم خوردن آرامش خانه‌اش توسط امیلی و لوئیزا را تحمل کند. با این حال، الن دوشیزه فیسک را «متقاعد» می‌کند که برای مدتی طولانی خانه را ترک کند و به خواهرانش می‌گوید که خانه را از دوشیزه فیسک خریده است و آن‌ها نباید این موضوع را به کس دیگری بگویند. اما رازهایی که الن درباره این وضعیت پنهان می‌کند، با آمدن برادرزاده دورشان، آلبرت فدر (Albert Feather) — مردی حقه‌باز که اولویت اصلی‌اش منافع مالی خودش است — زندگی او و خواهرانش را در آستانه فروپاشی قرار می‌دهد.
سال انتشار: 1941 کارگردان: Charles Vidor ژانر: Crime، Drama، Film-Noir نویسندگان: Garrett Fort، Reginald Denham، Edward Percy امتیاز: 7.1راهنمای والدین Ladies in Retirement
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
عجیب و غریب مثل موش‌های توی قفس! فیلم «بانوان در دوران بازنشستگی» (Ladies in Retirement) رو چارلز ویدور کارگردانی کرده و گرت فورد فیلمنامه‌ش رو از روی نمایشنامه‌ای به همین نام اثر رجینالد دنهام و ادوارد پرسی اقتباس کرده. بازیگرای فیلم آیدا لوپینو، لوئیس هیوارد، اولین کیز، السا لنچستر، ادیت برت و ایزوبل السوم هستن. موسیقی متن کار ارنست تاخ و فیلمبرداریش هم اثر جورج بارنز هستش. داستان درباره خدمتکاریه که وقتی صاحب‌خونه اصرار می‌کنه دو تا خواهر حواس‌پرت و خل‌و‌چلش باید فردا از خونه بیرون برن، دست به یه اقدام افراطی می‌زنه...
عنوان فیلم شاید آدم رو یاد یه کمدی لوس درباره پیرزن‌های بامزه توی خانه سالمندان بندازه، اما واقعیت اینه که فیلم ویدور اصلاً این‌طوری نیست، هرچند بعضی وقت‌ها عمداً رگه‌هایی از کمدی عجیب و غریب توش دیده میشه. این اثر بر اساس یه داستان واقعی مربوط به دهه ۱۸۸۰ ساخته شده که سال ۱۹۴۰ هم به یه نمایشنامه محبوب با بازی فلورا رابسون تبدیل شد؛ داستانی پر از جنون، قتل و باج‌گیری که همه‌شون به زیبایی توی یه خونه دنج و دورافتاده وسط دشت‌های مه‌آلود اتفاق میفتن. با فیلمبرداری سیاه و سفید جورج بارنز که حسابی سرد و اتمسفریکه و تصاویر موندگاری که ویدور خلق کرده، با یه اثر درجه‌یک و بدون حاشیه‌های اضافه طرفیم. بازیگرا عالی کار کردن، مخصوصاً لوپینو و لنچستر. با اینکه فیلم به خاطر اقتباس از تئاتر، لوکیشن‌های محدودی داره و پر از دیالوگ‌های طولانیه، اما فضای وهم‌آلود و تم‌های قوی فیلم اصلاً ضربه نخوردن و لابه لای دیالوگ‌ها گم نمیشن. این فیلم سال ۱۹۶۸ با نام «اتاق دیوانه» (The Mad Room) و با بازی استلا استیونز در نقش اصلی بازسازی شد. جذابیت اصلی داستان اینجاست که نشون میده آدم‌های عاقل هم اگه گوشه رینگ گیر بیفتن ممکنه کارهای دیوانه‌واری بکنن، و همین ایده است که فیلم رو سرپا نگه می‌داره. آره، شاید می‌شد فیلم تاریک‌تر و جسورانه‌تر باشه، اما هنوزم اون‌قدری جذابیت داره که طرفدارای ژانر گوتیک و هیجان‌انگیز رو کاملاً راضی کنه. ۷.۵ از ۱۰.
CinemaSerf (منتقد)
«لئونورا فیسک» (با بازی ایزوبل السوم) یه بازیگر بازنشسته و خوش‌قلبه که توی یه کلبه دورافتاده همراه با همدمش «الن» (آیدا لوپینو) و خدمتکارش زندگی می‌کنه. وقتی «الن» اجازه می‌خواد تا خواهرهاش چند روزی بیان پیششون بمونن، اونا زندگی آروم و مرتب این پیرزن رو به هم می‌ریزن و پیرزن هم ازشون می‌خواد که خونه رو ترک کنن. اما الن نقشه‌های دیگه‌ای داره و به بهانه اینکه «دوشیزه فیسک رفته سفر»، خودش اداره خونه رو دستش می‌گیره. اما بدون اینکه الن بدونه، برادرزاده دور و رندش یعنی «آلبرت» (لوئیس هیوارد) قبلاً وقتی الن نبوده یه سری بهشون زده بوده. حالا وقتی برمی‌گرده و می‌بینه پیرزن نیست و عمه‌ش داره همه‌کاره خونه میشه، خودش و خدمتکار خونه یعنی «لوسی» (اولین کیز) شک می‌برن.
این فیلم یه اثر نوآر جنایی خوش‌ساخت با ریتم مناسب و بازیگرای مکمل قویه؛ السا لنچستر و ادیت برت نقش خواهرای دیوونه رو عالی بازی کردن. هرچند پایان فیلم یکم تو ذوق می‌زنه، اما هنوزم از اون فیلم‌هاییه که انگار پشت کوسن مبل گم شده بودن و پیدا کردن دوباره‌شون کلی کیف میده.