جاده تنباکو

CinemaSerf (منتقد)

نقش‌آفرینی «چارلی گریپوین» در نقش «جیتر»، تجسم عینی فروپاشی ابهتِ ازدست‌رفته‌ی جاده‌ی پررونقِ روزگاری در جورجیاست. این منطقه که زمانی مرکز کشت پنبه و تنباکو بود، حالا به ویرانه‌ای تبدیل شده که ساکنان باقی‌مانده‌اش برای امرار معاش دست به هر کاری می‌زنند. تا پیش از این، آن‌ها شانس آورده بودند چون آخرین مالک بزرگ زمین، حق سکونت در آنجا را بهشان داده بود؛ اما هم‌زمان با رسیدن پسرش «کاپیتان تیم» (با بازی دانا اندروز)، نماینده‌ی بانک یعنی مدیرش «پین» (با بازی گرانت میچل) هم سر می‌رسد و به همه خبر می‌دهد که اگر نتوانند سالانه ۱۰۰ دلار اجاره جور کنند، زمین‌ها بازسازی خواهند شد. معلوم می‌شود که کاپیتان هم به اندازه‌ی این کشاورزان بی‌پول است، پس آن‌ها باید راهی برای جور کردن پول پیدا کنند وگرنه باید آماده‌ی کوچ کردن باشند. با این حال، یک راه‌حل احتمالی وجود دارد؛ «بسی» (با بازی مارجوری رمبو) با آن صدای نه چندان دلنشینش شاید بتواند با پول بیمه عمر اخیرش، مبلغی را جور کند تا این خانواده‌ی آشفته موقتاً نجات پیدا کنند و دوباره دست به کشت و کار بزنند. البته شاید هم ترجیح دهد با «دودی» (با بازی ویلیام تریسی) ازدواج کند و برایش ماشین بخرد!

این فیلم یک کار گروهی نسبتاً سرگرم‌کننده است که البته گاهی به سمت کلیشه‌های نه چندان عمیق می‌رود، اما همچنان به گریپوین اجازه می‌دهد با جذابیتی تمام مدیریت صحنه را به دست بگیرد، در حالی که «الی می» با بازی جین تیرنی خود را در دردسرهای مختلفی می‌اندازد تا مهره‌ای در یک بازی ازدواج مسخره نباشد. فیلم با جریانی طبیعی پیش می‌رود و رگه‌هایی از طنز سبک دارد تا پیام واضح خود را منتقل کند؛ این که اینجا صنعتی است که به حال خود رها شده تا توسط دولتی که هیچ علاقه‌ای به مسائل این مزارع و ساکنانشان ندارد، نابود شود. هرگز این فیلم را یادتان نمی‌ماند، اما به اندازه‌ی کافی برای تماشا راحت و بی‌دردسر است.