Listen to Britain

CinemaSerf (منتقد)

یک حسِ همبستگی و جمعی بودن در این اثر وجود دارد که خیلی به چشم میاد. از جمعیتی که توی سالن غذاخوری کارخونه دارن غذا می‌خورن و به «فلانگان و آلن» گوش می‌دن گرفته تا یک کنسرت رسمی‌تر توی گالری ملی با حضور ملکه؛ آدم‌هایی با هر قیافه، هیکل، طبقه و جایگاهی دور هم جمع شدن تا غذا بخورن، برقصن، بخونن و کار کنن. بدون هیچ صدای راوی، ما برای بیست دقیقه تماشا می‌کنیم و گوش می‌دهیم و این تجربه خیلی تاثیرگذار میشه. از ارتش زمینی، دیده‌بان‌ها، ماموران آتش‌نشانی گرفته تا کسانی که روی راه‌آهن و صنایع سنگین کار می‌کنن، زنانی رو در سنین مختلف می‌بینیم که دارن کار حیاتیِ تامین غذا و تسلیحات کشور رو انجام می‌دن، در حالی که همه دارن به زندگیِ عادیِ خودشون ادامه می‌دن. چیزی که عملاً نمی‌بینیم، خودِ صحنه‌های جنگه. نشانه‌های ویرانی زیاده، اما این فیلمی نیست که مردم رو نشون بده که توی پناهگاه‌های زیرزمینی کز کردن یا دارن برای خاموش کردن آتشِ بی‌پایان دووم می‌ارن؛ در واقع، تلاش آشکار فیلم برای به تصویر کشیدن یک حالت عادیِ سخت‌کوشانه است که خیلی خوب جواب داده. البته که تکه‌پاره‌های میهن‌پرستانه هم توش پیدا میشه، اما به نظرم این اثر بیشتر از هر چیزی فقدانِ چشمگیر پروپاگاندای جنگی رو نشون میده و در عوض، مجموعه‌ای از تصاویر آرشیوی رو به ما ارائه میده که بیشتر روی آدم‌های معمولی‌ای تمرکز دارن که قرار بود این جنگ رو ببرن.