The Man Who Wouldn't Die

CinemaSerf (منتقد)

داستان با یه صحنه شوم و وهم‌انگیز در محوطه یه عمارت ییلاقی شروع می‌شه. یه خاکسپاری مشکوک—اما کی رو دارن دفن می‌کنن و چرا نصفه‌شب؟ خب، طولی نمی‌کشه که علتش رو می‌فهمیم و بعدش «کتی» (مارجوری ویور)، دختر خانواده، کارآگاهی به اسم «شین» (لوید نولان) رو استخدام می‌کنه تا سر از ماجرا دربیاره. نکنه پای جسددزدهای معروفی مثل «برک و هیر» وسط باشه؟ اما مشکل کتی اینجاست که بابای پولدارش «دادلی» (پل هاروی) دل خوشی از پلیس‌ها و کارآگاه‌ها نداره؛ واسه همین مجبور می‌شن جا بزنن که با هم... زن و شوهرن...! شاید جا زدن در قالب زن و شوهر کار ساده‌ای نباشه، ولی هرچی داستان جلوتر می‌ره، کل‌کل‌ها و رابطه جالب و بامزه‌ای بین این دو نفر شکل می‌گیره؛ اونم در حالی که سعی دارن همیشه یه قدم از دشمنِ مخوف و زیرکشون جلوتر باشن. در کل، یه فیلم نوآر جنایی جمع‌وجور و آبرومنده که حس تعلیق و تهدید توش آروم‌آروم جون می‌گیره؛ فیلم‌برداری تاریک اما کاربلد و چندتا کلوزآپ هوشمندانه روی چشم‌های قاتل (که آدم رو یاد فیلم‌های بوریس کارلوف می‌ندازه) خیلی به این فضا کمک کرده. پایان‌بندی شاید یکم زیادی دور از ذهن باشه، ولی اون‌قدری کشش داره که مخاطب رو یک ساعت کامل پای خودش نگه داره.