The Pied Piper

CinemaSerf (منتقد)

«هاوارد» بریتانیایی بدعنق (با بازی مونتی وولی) تمام تلاشش رو می‌کنه تا ادای «رودولف راسندیل» رو دربیاره؛ یعنی با خیال راحت ماهیگیری کنه و سرش به کار خودش باشه، تا اینکه نازی‌ها تصمیم می‌گیرن به فرانسه حمله کنن. اون باید برگرده خونه و در این بین متقاعد می‌شه که دو تا بچه خانواده «کاوانو» رو هم با خودش به جای امن ببره. «رونی» (رودی مک‌داول) و خواهرش «شیلا» (پگی ان گارنر) فقط با حضورشون روی اعصاب سرپرست جدیدشون می‌رن، اما این تازه اول بدبختی‌هاشه چون انگار مثل آهن‌ربا بچه‌های در معرض خطر دیگه رو به خودشون جذب می‌کنن. قبل از اینکه بفهمه چی شده، انگار یه گله گربه دور خودش جمع کرده که باید از زیر دماغ «سرگرد دیسن»ِ تهدیدآمیز (اتو پرمینگر) قاچاقچی ردشون کنه و نجاتشون بده. اون که شدیداً می‌ترسه کسی انگلیسی صحبت کردنشون رو بشنوه، به همراه بچه‌ها کم‌کم شناخت بیشتری از خودشون پیدا می‌کنن و این آقای سابقاً خودخواه شروع می‌کنه به نشان دادن رفتارهای انسانی جدیدی که تا قبل از این برای خودش هم معما بوده. اما آیا می‌تونه اونا و خودش رو به سلامت به مقصد برسونه؟
این فیلم یه صحنه نمایش عالی برای بازی اوج‌گرفته‌ی «وولی»ئه که چند حضور کوتاه از آن باکستر و جی. کارول نیش هم در اون به چشم می‌خوره. داستان به‌آرامی اما با تعلیقی ملموس پیش می‌ره تا به پایانی برسه که شباهت‌هایی به فیلم «پیمپرنل اسمیت» پارسال داره. شخصیت «مک‌داول» یک نوجوان جذاب و دوست‌داشتنیه و داستان، خلوص و جذابیت شوخ‌طبعانه و بی‌تکلفی رو به مخاطب منتقل می‌کنه؛ در این بین، وولی هم بار دیگر بازی فوق‌العاده‌ای از خودش ارائه می‌ده.