Thunder Birds

CinemaSerf (منتقد)

«استیو» (پرستون فاستر) یه خلبان کهنه‌کاره که آوردنش تا به چندتایی تازه‌نفس از آمریکا، چین و بریتانیا یاد بده چطور در طول جنگ جهانی دوم پروازهای جنگی انجام بدن. تو همین گیرودار، امیدواره بتونه رابطه‌اش با «کِی» (جین تیرنی، که متأسفانه نقش دندوندندون‌گیری بهش نرسیده) رو دوباره جوش بده، ولی خیلی زود یه وصله ناجور همه‌چیز رو به هم می‌ریزه. این مانع کسی نیست جز «استک‌هاوس» (جان ساتن)؛ یه خلبان بریتانیایی که خیلی مشتاقه ولی متأسفانه بیماری ارتفاع و سرگیجه تو پرواز داره. خب طبیعتاً همچین آدمی رد می‌شه و فرمانده‌هاش می‌خوان بفرستنش پشت‌میزنشین بشه، ولی مربی‌اش معتقده جوهره‌اش رو داره—البته به شرطی که بفهمه چی باعث تهوعش تو اوج آسمون می‌شه. درحالی‌که ماجرای این مثلث عشقی آروم‌آروم پیش می‌ره، مربی کم‌کم متوجه می‌شه این پسر از یه خانواده اصیله که سنت نظامی‌گری‌شون دست‌کم به جنگ جهانی اول برمی‌گرده و مادربزرگ دوآتشه و میهن‌پرستش (دیم مِی ویتی) مظهر این خصلته. حضور کوتاه همین مادربزرگ ملایم‌ترین المان تبلیغاتی فیلمه، بقیه‌اش کاملاً گل‌درشت با یه روایت مستندگونه تو شروع فیلم رو می‌شه و با متنی نسبتاً شوونیستی و تیمی از بازیگرهای نام‌آشنا (هرچند نه چندان ستاره) پررنگ‌تر می‌شه. این فیلم تو دل روزهای جنگی ساخته شد که آمریکا تازه بعد از حمله به پرل هاربر داشت با واقعیتش کنار می‌اومد و هدفی پشتش بود. شجاعت و فداکاری زیادی تو فیلم به چشم می‌خوره و چندتا تصویربرداری هوایی خوب هم داره (که البته مشخصه از بازیگرای اصلی تو اون صحنه‌ها خیلی خبری نیست!). روی‌هم‌رفته فیلمی کارراه‌اندازه تا یه اثر موندگار، ولی به‌خاطر نشون دادن ارزش همکاری و کار تیمی تو دوران جنگ، به‌اندازه کافی دیدنی از آب دراومده.