Captive Wild Woman
دکتر زیگموند والترز، متخصص تحقیقات غدد، متقاعد می‌شود که آزمایش‌هایش روی گونه‌های حیوانی رده‌پایین‌تر به نتیجه نمی‌رسد؛ بنابراین ترتیبی می‌دهد تا یک گوریل ماده بسیار باهوش را از سیرک بدزدند و به آزمایشگاهش بیاورند. او با استفاده از غدد یک بیمار و مغز پرستار وفادارش، عمل پیوند را روی این میمون باهوش انجام می‌دهد. وقتی میمون به زنی جذاب به نام پائولا دوپری تبدیل می‌شود، به نظر می‌رسد آزمایش با موفقیت همراه بوده است. پائولا حتی در سیرک قدیمی خود به عنوان دستیار رام‌کننده شیرها، فرد میسون، مشغول به کار می‌شود. متأسفانه هنگامی که حس شهوت و حسادتش نسبت به میسون برانگیخته می‌شود، سوخت‌وساز حساس بدنش به هم می‌ریزد و دوباره به شکل گوریل برمی‌گردد.
سال انتشار: 1943 کارگردان: Edward Dmytryk ژانر: Horror، Sci-Fi نویسندگان: Ted Fithian، Neil P. Varnick، Griffin Jay امتیاز: 5.4نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
این محصول استودیوی یونیورسال یه اثر ملغمه و متوسط از آب دراومده. دکتر والترز (جان کارادین) تو زمینه پیوند غدد پیشرفت‌های زیادی کرده، اما هرچی کارش جلوتر میره، رفتارش غیرمنطقی‌تر و دیوانه‌وارتر میشه. والترز با دزدیدن یه گوریل رام از سیرک محلی، اون رو به زن زیبایی به اسم پائولا دوپری (آکوانتا) تبدیل می‌کنه. وقتی پائولا رو به سیرک می‌برن، معلوم میشه که قدرت هیپنوتیزم کردن شیرها و ببرها رو داره و سریعاً وارد نمایش رام کردن حیوانات وحشی میشه. اما آیا پائولا می‌تونه غرایز حیوانی واقعیش رو کنترل کنه؟
خیلی عجیب و غریب به نظر می‌رسه، نه؟ خب واقعاً هم همین‌طوره، اما داستان فیلم نیست که اون رو انقدر معمولی کرده. بالاخره این یه فیلم کم‌هزینه از یونیورسال پیکچرزه و ما اتفاقاً انتظار داستان‌های عجیب و صحنه‌های ترسناک وحشیانه داریم. مشکل اصلی نداشتن هیچ‌گونه تعلیق و هیجان تو فیلمنامه‌ست. برای فیلمی که کلاً یک ساعت و چند دقیقه‌ست، آدم انتظار داره بخش "پیوند" و خلق "زن وحشی" زودتر اتفاق بیفته. اما اینطور نیست؛ ۴۵ دقیقه اول فیلم صرف بحث‌های علمی و صحنه‌های تکراری آموزش حیوانات سیرک میشه که تازه این دومی تدوین خیلی بدی هم داره. پائولا اواخر فیلم وارد صحنه میشه و بعدش بوم! فیلم تموم میشه و آدم حس می‌کنه بعد این همه معطلی سرش کلاه رفته.
کارادین بازی اگزجره و نمایشی ارائه میده و معلومه خودش کیف کرده، در حالی که اولین آنکرز تو نقش بت کولمن بازی قابل قبولی داره. فیلم همچنین نقطه مرجع جالبی تو کارنامه ادوارد دمیتریک کارگردانه که تو سال‌های بعد شاهکارهایی تو ژانرهای مختلف ساخت. اون اینجا سزاوار فیلمنامه بهتری بود، اصلاً همه‌شون لیاقت بهتری داشتند. اما طبق معمولِ بیشتر فیلم‌های ترسناک یونیورسال، باید خوب و بدش رو با هم بپذیرید و ازش لذت ببرید. در کل یه تجربه دیدنی اما رو اعصاب و ناامیدکننده‌ست. ۵ از ۱۰
JPV852 (منتقد)
یه فیلم ترسناک متوسط از دهه ۴۰ با بازی جان کارادین در نقش یه دانشمند دیوونه که میمون رو به زن تبدیل می‌کنه. می‌تونست یه فیلم سوپرمارکتی و سرگرم‌کننده بشه، اما من به خاطر آزار و اذیت واضح حیوانات نتونستم ازش لذت ببرم؛ می‌دونم برای اون زمان عادی بوده، ولی دیدنش تو بعضی صحنه‌ها واقعاً سخت بود. **۲.۵ از ۵**
2020-06-21CinemaSerf (منتقد)
جان کارادین دانشمندی هست که مصممه راهی برای تبدیل حیوانات به انسان پیدا کنه (دلیلش دقیقاً معلوم نیست!) و وقتی روشی پیدا می‌کنه که شامل پیوند غدد انسانی به حیواناته، پرستار وفادارش وحشت‌زده میشه. متأسفانه برای اون (و ما!)، خیلی زود خودش وارد این آزمایش‌ها میشه و موجود حاصل یعنی «بت» (اولین آنکرز) به یک اندازه هم تهدیدآمیزه و هم خنده‌دار... به این‌ها رام کردن شیر به سبک قدیمی رو هم اضافه کنید - همراه با شلاق و صندلی - تا کل فیلم زیر چادر سیرک به یه کمدی مسخره تبدیل بشه؛ با جلوه‌های بصری واقعاً خنده‌داری که دو دقیقه کار با یه تیغ ژیلت می‌تونست سریع و مؤثر حلش کنه! کارادین تا حدودی فیلم رو نجات میده، اون همیشه چشم‌های مسحورکننده‌ای داشته که برای این جور نقش‌ها لازمه، اما غیر از این، واقعاً اثر ضعیف و تأسف‌باریه.
2022-06-26