Coney Island

CinemaSerf (منتقد)

خوشبختانه، گروه کر فقط نام سه نفری را می‌خواند که نامشان در صدر عوامل فیلم آمده است! پس از آن، با آن رند دوست‌داشتنی یعنی «ادی» (با بازی جورج مونتگومری) آشنا می‌شویم که فقط آنچه را که حق خود می‌داند از شریک سابقش «جوزف» (با بازی سزار رومرو) طلب می‌کند. این رفیق قرار است مکان جدیدی را افتتاح کند که در آن «کیت» (با بازی بتی گرابل) ستاره‌اش خواهد بود - و اصلاً قصد شریک شدن ندارد! «ادی» که چاره‌ای ندارد، از دوستش «فرانکی» (با بازی فیل سیلورز) می‌خواهد تا او را به کسب‌وکار سیرک‌مانندش راه دهد و در جریان آن، او و «کیت» شروع به دعوا و کل‌کل علنی درباره لباس‌های یکدیگر می‌کنند. او کلاهی دارد که شاید کارمن میراندا هم به آن افتخار می‌کرد! به هر حال، تماشاگران کل‌کل‌های او را خیلی دوست دارند، بنابراین «جوزف» زورگویی می‌کند که به تلافی‌جویی‌هایی منجر می‌شود و در نهایت «جوزف» را به این باور می‌رساند که او یک قاتل است! «ادی» قبول می‌کند که خفه خون بگیرد، اما این کار برایش آب می‌خورد. حالا که «ادی» با «کیت» صمیمی شده و «جوزف» از میدان به در رفته، آیا همه‌چیز روی دور تند می‌افتد؟ البته، هنوز کلی پیچ‌وخم در راه است زیرا این سه نفر مانند موش و گربه با هم بازی می‌کنند تا ببینند چه کسی می‌تواند ضربه نهایی را بزند! خود داستان کمی کهنه است - ما قبلاً بارها داستان مثلث عشقی را دیده‌ایم، و می‌ترسم که فیل سیلورز هیچ‌وقت نتوانسته باشد مرا بخنداند، اما یک میزان دلپذیر از شیمی بین گرابل و دو خواستگارش وجود دارد و کلی شماره‌های نمایشی و موزیکال وجود دارد تا پاهای میلیون دلاری او نشان دهد که او چه ستاره جذابی بوده است. این فیلم همچنین نمونه‌ای عالی از درخشش تکنیکالر است، به‌ویژه در بخش‌های پایانی که صفحه نمایش واقعاً زنده می‌شود، و احتمالاً درست همان محرک دوران جنگی است که مخاطبان با اشتیاق قورتش می‌دادند. همه‌چیز نسبتاً فراموش‌شدنی است، اما بسیار سرگرم‌کننده است.