The Cross of Lorraine

John Chard (منتقد)

ساخت فیلم در تمام بخش‌ها حساب‌شده و دقیق است. «صلیب لورن» به کارگردانی تای گارت (کارگردان فیلم‌های «پستچی همیشه دو بار زنگ می‌زند» و «یک یانکی اهل کنتیکت در دربار شاه آرتور») ساخته شده و ژان پیر اومون و جیمز کلی در آن نقش‌آفرینی کرده‌اند. این فیلم اقتباسی از رمان هانس هابه به نام «هزار نفر سقوط خواهند کرد» است. داستان درباره اسرای جنگی فرانسوی است که در جنگ جهانی دوم توسط آلمانی‌ها نگهداری می‌شوند. بله، کاملاً درست است که این یک اثر پروپاگانداست، بله، بودجه پایینی دارد و بله، پایان کار برای هرکسی که با سینمای مبتنی بر پروپاگاندا آشنایی داشته باشد، هیچ شگفتی‌ای نخواهد داشت. اما اجازه ندهید این مسائل باعث شود از فیلمنامه‌ و بازی‌های بسیار دقیق و حساب‌شده این اثر غافل شوید. از آنجایی که فیلم در سال ۱۹۴۳ ساخته شده، شاید انتظار داستانی سطحی از زندانیانی تحت فشار را داشته باشیم که قیام می‌کنند و به آن نازی‌های کثیف دهن‌کجی می‌کنند. اما خوشبختانه، ما با فیلمی خشن، واقع‌گرایانه و بی‌پروا روبرو هستیم که از گفتن حقایق ابایی ندارد. جنگ، اگر کسی در کلاس تاریخ خواب بوده باشد، نبرد خیر و شر بود و سازندگان فیلم در اینجا فقط همان واقعیت اساسی را تکرار می‌کنند. فیلم چند سکانس به یاد ماندنی دارد که ارزش صبر کردن برای همراه شدن با داستانی که بیشتر بر پایه دیالوگ است را دارد. در کنار کلی و اومون، پیتر لوره، سدریک هاردویک، هیوم کرونین و والاس فورد نیز حضور دارند. همین موضوع به تنهایی گویای این است که چرا این اثر یک گنجینه کوچک و باارزش است که ارزش کشف شدن توسط دیگر فیلم‌بازها را دارد. همچنین فیلم دارای نسخه باکیفیتی است که عاری از آسیب دیدگی است و تماشای آن را لذت‌بخش می‌کند. فیلمی مثل این احتمالاً امروزه توسط مدیران استودیوها هو شود، اما این سال ۱۹۴۳ است، زمانه‌ای پرآشوب، و این فیلمی عالی است که هوش و جذابیت کافی را دارد تا زیر بار شعارهای میهن‌پرستانه غرق نشود. ۷/۱۰