Hit the Ice

John Chard (منتقد)

تا حدودی نه به اون ماهی که استودیو یونیورسال بخواد یک مرده رو نعل کنه... ...اما به طرز خطرناکی داره به اونجا نزدیک میشه. با این حال، هنوز چیزهای کافی تو فیلم هست که لبخند رو لب آدم نگه داره و کیفیت ساخت بالایی هم توی ساختار فیلم دیده میشه، کاش همین رو می‌شد درباره فیلم‌نامه هم گفت! من احساس می‌کنم تو فیلم‌های ابوت و کاستلو بهتره چند ماهی به خودت استراحت بدی و بعد با ذهنی تازه سراغ تماشای دوباره‌شون بری تا حس تکراری بودن و «این رو قبلاً دیدم» بهت دست نده. تو این فیلم بچه‌ها در نقش عکاس‌هایی ظاهر میشن که ناخواسته پای خودشون رو به یک سرقت بانک باز می‌کنن و مجبور میشن برای اثبات بی‌گناهیشون فرار کنن و برن یک استراحتگاه اسکی. مثل همیشه پاپتی‌بازی‌ها و خرابکاری‌ها به راهه؛ تابی مدام شلوارش گم میشه، ته باسنش آتیش می‌گیره، با یک خرس گریزلی اسکی میره و البته که تلاش می‌کنه با بلوف زدن درباره اینکه می‌تونه پیانو بزنه، دختر خوشگل رو تور کنه. بخش موسیقی هم با جینی سیمز و ارکستر جانی لانگه، و وظایف بازیگری مکمل هم به دوش پاتریک نولز، الیس ناکس و شلدون لئونارد همیشه عالی در نقش شرور اصلی افتاده. فیلم اصلاً جزء ۵ فیلم برتر این دو نفر نیست، اما قطعاً یک اثر بالاتر از حد متوسطه که گوشه‌هایی از اینکه چرا اونا واقعاً یک استعداد خاص تو اون دوران بودن رو نشون میده. ۶/۱۰