Holy Matrimony

CinemaSerf (منتقد)

مونتی وولی اینجا در نقش نقاش معروف «پریام فارل» در اوج آمادگیه (واقعاً اسمش آنگرامِ چیزی نیست؟)؛ نقاشی که به اشتباه فکر می‌کنن مرده (در حالی که پیشکارش مرده بوده). اونم که کاملاً از این قضیه راضیه، از دوری از چشم رسانه‌ها لذت می‌بره و با همسر جدیدش «آلیس» (گریسی فیلدز) یه زندگی تازه می‌سازه. اما کم‌کم کفگیر به ته دیگ می‌خوره و زنش سعی می‌کنه یکی از تابلوهای جدیدشو بفروشه. دلّال نقاشی بلافاصله می‌فهمه که این یه «فارل» اصله و خیلی زود «لیدی ویل» (اتل گریفیس) که کلکسیونره شروع می‌کنه به جمع‌آوری کارهاش. البته زیاد طول نمی‌کشه که یه نفر متوجه میشه یکی از تابلوها صحنه‌ای رو نشان میده که بعد از تاریخ مرگ ادعاشده‌ی نقاش اتفاق افتاده! اتهامات کلاهبرداری و جعل بالا می‌گیره و کار به دادگاه می‌کشه؛ دادگاهی که درست مثل فیلم «شاهد برای تعقیب» (۱۹۵۷)، کلاً تحت تأثیر حضور دلنشین اونا اوکانر قرار می‌گیره. همون‌طور که از اقتباسِ اثری از آرنولد بنت انتظار می‌ره، فیلم‌نامه پر از شوخ‌طبعی و طنزه و وولی هم خیلی عالی و یکنواخت نقشش رو ایفا می‌کنه. فیلم همچنین تشر و کنایه حسابی به دنیای پرادعای دلالان هنر و کلکسیونرهایی می‌زنه که پولشون از عقلشون خیلی بیشتره! بازیگرای قدیمی و حرفه‌ای نقش‌های مکمل هم خیلی خوب کنار هم قرار گرفتن و این فیلم رو کاملاً ارزش دیدن کردن.