Johnny Come Lately

CinemaSerf (منتقد)

«وینی» (با بازی گریس جرج) خیلی وقت است که روزنامه «بنر اند شیلد» را می‌چرخاند، اما این روزنامه دیگر آن شکوه گذشته را ندارد و او مجبور شده تا خرخره همه‌چیز را زیر بار وام و رهن ببرد تا این دفتر و دستک و کارمندان عجیب و غریبش را از ورشکستگی کامل نجات دهد. با این حال او زنی درستکار و بااصالت است؛ به همین خاطر وقتی گذرش به دادگاه محلی می‌افتد، به «تام» (جیمز کگنی) برمی‌خورد که به جرم ولگردی بازداشت شده است. تام ادعا می‌کند قبلاً روزنامه‌نگار بوده، بنابراین وینی برای اینکه او به زندان نیفتد، شغلی به او پیشنهاد می‌دهد. تام صرفاً برای اینکه پایش به زندان باز نشود این کار را قبول می‌کند، اما وینی اصرار دارد که او باید در خانه خودش و در کنار خدمتکار سرسخت و مقتدرش یعنی «آیدا» (هتی مک‌دنیل) زندگی کند و واقعاً برای روزنامه مطلب بنویسد.

در این میان، گرداننده اصلی شهر فردی بی‌وجدان به نام «دوئرتی» (ادوارد مک‌نامارا) است که پسرش «پیت» (بیل هنری) به «جین» (مارجوری لرد) علاقه‌مند شده؛ دختری که بر حسب اتفاق، برادرزاده خودِ وینی است. حالا تام تشویق می‌شود که آستین‌ها را بالا بزند و شاخ به شاخ این قلدر بیفتد؛ اما واقعاً چقدر شانس دارند که روزنامه را از نابودی نجات دهند و در عین حال، به آینده عاشقانه این دو جوان هم ضربه نزنند؟

داستان فیلم همان فرمول ساده و کلاسیک «داوود و جالوت» (مبارزه نابرابر ضعیف با قوی) است که هم کگنی و هم گریس جرجِ قبراق آن را عالی پیاده کرده‌اند؛ گریس جرج نقش را کاملاً کنترل‌شده و باوقار بازی می‌کند اما با این حال نشان می‌دهد در برابر موانع سنگین، روحیه‌ای به‌شدت جنگنده دارد. حضور مارجوری مین در نقش زن بدنام محلی به نام «گش‌هاوس مری» هم دیدنی است و هتی مک‌دنیل مثل همیشه فوق‌العاده عمل می‌کند. پتانسیل فیلم‌نامه هم به کگنی این فرصت را می‌دهد که حتی با کت‌وشلوار پشمی فاستونی‌اش، مهارت‌های مشت‌زنی‌اش را به رخ بکشد. خطر جدی و اضطراب مرگبار؟ راستش نه، واقعاً خبری از این چیزها نیست، ولی انصافاً فیلم تر و تمیز، سرگرم‌کننده و حال‌خوب‌کنی است.