Report from the Aleutians

CinemaSerf (منتقد)

خیلی جالب نیست که پروژه‌های بزرگ غیرنظامی حتی الان هم سال‌ها طول می‌کشن، ولی ارتش وقتی تصمیم می‌گیره کاری رو انجام بده ظرف چند هفته یا حتی چند روز جمعش می‌کنه؟ توی این اثر—که به مراتب پخته‌تر و باکیفیت‌تر از پروپگانداهای جنگیِ معمول برای مصرف داخلی آمریکاست—می‌بینیم که چطور نیروهای آمریکایی تونستن بر شرایط سخت جغرافیایی و اقلیم خشن این جزایر دورافتاده در عمق دریای برینگ غلبه کنن تا پایگاهی بسازن که جنگ در اقیانوس آرام رو به مرزهای دشمن ژاپنی نزدیک‌تر کنه.

فیلم با آرشیوی غنی و چشمگیر، فعالیت‌ها، تلاش‌ها و اوقات فراغت کسانی رو دنبال می‌کنه که وظیفه ساخت و بهره‌برداری از این پایگاه رو داشتن. همراهشون وارد ماموریت‌های طولانی بالای سر دشمن می‌شیم، هم برای شناسایی و هم برای حملات مرگبار؛ می‌بینیم چطور خستگی درمی‌کنن، چطور دعا می‌خونن و برای لحظاتی حس می‌کنیم واقعاً کنار اون‌ها زندگی می‌کنیم. جان هیوستون این فیلم رو ساخته و خودش هم با غروری پرشور راوی اون شده؛ روایتی که به جای غلو و اغراق، بیشتر حس خطر و تهدیدی واقعی رو القا می‌کنه، چرا که در حملات بمباران، این افراد با سامانه‌های دفاعی مخوفی روبه‌رو می‌شن که اصلاً زیر بار این حملات ایذایی سر خم نمی‌کنن. فیلم به وضوح نشون میده که این نبردی طولانی‌مدته و خبری از پیروزی‌های سریع و راحت نیست. نوعی خویشتن‌داری و سرسختی در رفتار این خلبان‌ها دیده میشه که از فضای کلیشه‌ای هالیوود زمین تا آسمون فاصله داره؛ هرچند شاید یه تدوین هوشمندانه‌تر می‌تونست تایم چهل دقیقه‌ای فیلم رو جمع‌وجورتر کنه، اما در کل نمونه بسیار درخشانی از شجاعت و فیلمبرداری در شرایط جنگیه.