Stage Door Canteen

CinemaSerf (منتقد)

«گلوت مشکلی داره؟» «آره، یه گوله توش گیر کرده...!» خب معلوم است وقتی چهل تا سرباز و ملوان گرسنه بیرون این کافه دنبال گوشت نمک‌سود و کچاپ هستند، همین می‌شود؛ آن هم قبل از اینکه حتی با دخترهایی مثل «آیلین» (چریل واکر) که پاتوقشان آنجاست دیدار کنند، دخترهایی که سعی می‌کنند آخرین شب‌های قبل از اعزام دوستانشان را تا حد امکان مفرح و خاطره‌انگیز کنند. فیلم مجموعه‌ای از نقش‌آفرینی‌ها و اجراهای روی صحنه از ستاره‌های مختلفی است که خدمات خود را برای روحیه دادن به جوانانی ارائه دادند که قرار است راهی جنگی شوند که شاید بازگشتی از آن نباشد. آن داستان‌ها با اشتیاق توسط چند بازیگر بسیار پسرنما روایت می‌شوند - که نمونه بارزشان «داکوتا» (ویلیام تری) است - و ویژگی‌های پاک، مؤدبانه و محترمانه را تداعی می‌کنند، در حالی که چهره‌هایی مثل اد وین و هارپو مارکس خنده بر لب می‌آورند. جرج رفت کمی ظرف می‌شوید؛ جانی ویسمولر بدون پیراهن همین کار را می‌کند؛ مرل اوبرون با دلبستگی میزبانی می‌کند؛ یهودی منوهین قطعه کوتاهی از «پرواز زنبور عسل» را اجرا می‌کند؛ دیم می ویتی و جودیتی اندرسون کوتاه‌ترین حضورهای دوران حرفه‌ای درخشان خود را ثبت می‌کنند و یک شماره موزیکال بازیگوشانه از گریسی فیلدز وجود دارد که بی‌محابا خلبانان ژاپنی را که تعدادشان رو به کاهش است، هدف قرار می‌دهد. فیلم در واقع روند خوبی دارد زیرا ترکیبی از سرگرمی و احساسات را به ما ارائه می‌دهد. آن عنصر دوم به طفره رفتن کش نمی‌آید، در واقع بسیار جذاب و حتی بااحتیاط توسط نوجوانانی ارائه می‌شود که از هرچیزی که تا به حال پا به «گیبلز» گذاشته معصوم‌تر به نظر می‌رسند. فیلم طولانی است، اما می‌توانید نسخه دهه ۱۹۴۰ بازی «والی کجاست؟» را بازی کنید و سعی کنید بسیاری از آن نام‌های آشنا را که لزوماً آزمون زمان را پس نداده‌اند، شناسایی کنید. کاترین هپبورن ضربه نهایی را در انتها وارد می‌کند، با پیامی عاشقانه اما قدرتمند که یادآوری می‌کند روزهای سختی در پیش است، اما اگر همه به سهم خود تلاش کنند، روزهای محور شرارت به شماره افتاده است.