Titanic

CinemaSerf (منتقد)

از همان دقایق ابتدایی، خیلی سخت می‌شود این فیلم را جدی گرفت. گروهی از سرمایه‌گذاران دور هم جمع می‌شوند و تازه می‌فهمند که شرکت وایت استار لاین عملاً دارد با آخرین نفس‌هایش کار می‌کند. سهام آن‌ها به خاطر هزینه‌های نجومی ساخت تایتانیک سقوط کرده و رئیس شرکت، «ایسمی» (ارنست فریتز فروبرینگر)، تصمیم می‌گیرد به سراغ ثروتمندترین مسافران کشتی برود و آن‌ها را ترغیب کند جلوی این سقوط آزاد را بگیرند. بعد فیلم وارد دریا می‌شود و تبدیل به یک ملودرام دریایی معمولی پر از خیانت و ماجراهای عشقی پنهانی می‌گردد؛ طوری که برای خیلی‌ها، برخورد قریب‌الوقوع با کوه یخ حتی ممکن است اتفاق خوشایندی به نظر برسد!

صحنه‌های پایانی توسط هربرت زلوپین نسبتاً پرجوش‌وجور کارگردانی شده، اما شخصیت‌پردازی‌های اغراق‌آمیز، حس ضدبریتانیایی آشکار، و بی‌توجهی کامل به حقایق تاریخی شناخته‌شده - حتی در سال ۱۹۴۳ - باعث شده فیلم چیزی بیشتر از یک پروپاگاندای دست‌وپاچلفتی نباشد که با چهره‌های واقعی تاریخی بازی گوشی کرده است. تنها چیزی که کم داشت این بود که ادعا کنند کوه یخ در واقع یک زیردریایی آلمانیِ استتارشده بوده! با این حال، ارزش یک بار دیدن را دارد؛ گاهی وقت‌ها نگاه منفعت‌طلبانه و بزدلانه‌ی برخی از افراد روی کشتی، به واقعیت نزدیک‌تر از آن است که دوست داریم اعتراف کنیم.