Why We Fight: The Battle of Russia

CinemaSerf (منتقد)

نمی‌دانم چرا، اما همیشه احساس می‌کردم این جبهه از جنگ جهانی دوم وحشتناک‌ترین بخش آن بوده و این مستند دو قسمتی تا حدی به شکلی تأثیرگذار این موضوع را به تصویر می‌کشد. با استفاده از ترکیب نقشه‌های متحرک و کلی فیلم خبری دوران جنگ، ما را به قلب اتحاد جماهیر شوروی می‌برد، جایی که نازی‌های پیشروی‌کننده همه‌چیز را در سر راه خود له کردند. جالب توجه است که در حالی که بیشتر اروپای غربی صنعتی شده بود، جمعیتی که با این یورش روبرو بود عمدتاً مردمی روستایی و کشاورز بودند که هنوز از داس، گاوآهن‌های اسبی استفاده می‌کردند و دسترسی چندانی به برق نداشتند. در ابتدا، به نظر می‌رسد که این کار برای مهاجمان مثل آب خوردن باشد، اما وقتی به استالینگراد می‌رسند، می‌بینند که مردم با وجود شرایط زیر صفر و کمبود آذوقه و تجهیزات نظامی، دوباره سازماندهی شده و تلاش‌های خود را دو برابر کرده‌اند و حالا با کمک تدارکات بریتانیا و آمریکا، کم‌کم حضور خود را نشان می‌دهند. بخش دوم این مستند کمی بیشتر روی مقاومت و بازپس‌گیری تمرکز می‌کند و ما را با این امیدواری رها می‌کند که شاید در انتهای این زمستان بسیار بسیار طولانی، روزنه‌ای از نور وجود داشته باشد. واقعیت‌های به تصویر کشیده شده در این فیلم بسیار تأثیرگذار هستند و با روایتی همراه شده‌اند که از خودنمایی ملی‌گرایانه و احساسات‌گرایی دوری می‌کند و می‌گذارد تصاویر خودشان حرف بزنند. البته که این فیلم تا حدی کارکرد پروپاگاندا هم دارد، اما وقتی بدن‌های از فرط گرسنگی خشک‌شده‌ی بچه‌های کوچک، یا زنان جوانی که زنده‌ یا مرده مورد تجاوز قرار گرفته‌اند را می‌بینید، واقعاً نیازی نیست کسی پشت میکروفون بنشیند و بگوید چه چیزی را دارید می‌بینید یا چه نظری باید درباره‌اش داشته باشید. این اثر به وضوح برای مخاطب آمریکایی ساخته شده و به شکلی مؤثر این اصل را ترویج می‌کند که دشمنِ دشمنِ من، دوستِ من است؛ فارغ از هر نوع مکتب و عقیده‌ای.