Casanova Brown

CinemaSerf (منتقد)

گری کوپر در این کمدیِ جابجایی نقش‌ها واقعاً تلاش خودش را می‌کند، و اگر فیلمنامه قوی‌تری به او داده می‌شد، شاید می‌توانست از پس آن بربیاید. با این حال، فیلم درام ایده‌اش را جذاب مطرح می‌کند اما جرات کامل را به خرج نمی‌دهد تا آن را تا به آخر پیش ببرد؛ آن‌هم در حالی که روی مرز باریکی میان قانون و زن‌ها قدم برمی‌دارد. او که در آستانه ازدواج مجدد است، می‌فهمد همسر اولش می‌خواهد دختر نوزادشان را که تا آن زمان از وجودش بیخبر بوده، به فرزندخواندگی بدهد. او که از این ایده خوشش نیامده، بچه را می‌دزدد. اتفاقاتی که در ادامه رخ می‌دهد بسیار سرگرم‌کننده است؛ این استاد دانشگاه نسبتاً خشک‌وزلالی باید با پوشک بچه و کم‌خوابی دست‌وپنجه نرم کند و در عین حال نامزدش «مَج» (آنیتا لوئیز) و پدر ثروتمند اما سخت‌گیرش «جی‌جی» (فرانک مورگان) را در خانه دور نگه دارد و با همسر سابقِ (چند روزه) خود «ایزابل» (ترزا رایت) که او هم ناراحت است، سر و کله بزند! از همان ابتدا کاملاً مشخص است که ماجرا به کجا ختم می‌شود، اما در این کمدی نود دقیقه‌ایِ خوش‌ریتم، کلی خنده هم نصیبمان می‌شود که به کوپر فرصت می‌دهد مهارت‌های آتش‌بازی‌اش را (به طور اتفاقی) تمرین کند. اگر فیلم قرار بود معنای عمیق‌تری داشته باشد، شاید می‌خواست بگوید که نقش پدر در بسیاری از جنبه‌های قانونی بزرگ کردن فرزند، محدود است اگر والدین با هم توافق نداشته باشند؛ اما در بیشتر بخش‌ها، این یک اثر سبک و صمیمانه برای عصرگاه است که تماشای آن بسیار آسان است و فراموش کردنش هم به همان اندازه ساده.