Charlie Chan in the Secret Service
یک دانشمند که روی اختراع مهم جدیدی برای محافظت از کشتیهای متفقین در برابر ادمیرالهای آلمانی (یو-بوت) کار میکند، تحت حفاظت امنیتی سرویس مخفی قرار گرفته است. جالب اینجاست که با وجود اینکه آزمایشگاه و آزمایشهای او در طبقه بالای عمارتش در واشنگتن قرار دارد، او تصمیم میگیرد مهمانی کوکتلی برای دوستانش در طبقه اول برگزار کند. حتی با وجود اینکه چندین تن از مهمانانش اتباع خارجی با گذشتههای مشکوک هستند، او اجازه نمیدهد محافظانش در مهمانی حضور داشته باشند مبادا که حضور آنها مایه دلخوری مهمانان شود. هنگامی که او پیش از پیوستن به مهمانان به طرز نامعلومی کشته میشود، تحقیقات بعدی شامل چارلی چان، کاراگاه هونولولو، و فرزندانش تامی و ایریس میشود که بعداً بیرمنگام براون، راننده یکی از مهمانان نیز به آنها میپیوندد. وقتی کالبدشکافی اولیه فاش میکند که دانشمند با برق دچار شوک شده و کشته شده است، چارلی و همکارانش باید بفهمند کدامیک از ظنون و سرنخهای گمراهکننده مقصر اصلی است.
سال انتشار: 1944 کارگردان: Phil Rosen ژانر: Mystery نویسندگان: George Callahan، Earl Derr Biggers امتیاز: 6.2راهنمای والدین Charlie Chan in the Secret Service
نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
به نظرم پویایی این فیلمهای معمایی به ندرت بهتر از زمانی بود که دو نفرِ کاراگاه ما از هاوایی، یعنی پدر و پسر شماره ۲ «جیمی» بودند. این اولین تولید مونوگرام شامل شخصیت مکمل ضعیفتر «تامی» (با بازی بنسون فونگ) به همراه خواهرش «ایریس» (با بازی ماریان کوان) و همچنین اولین حضور مانتان مورلندِ بینظیر در نقش خدمتکار همهجارویش «بیرمنگام براون» است. ممکن است کنفوسیوس چیزی شبیه به «آشپز که دو تا شد، آش یا شور میشود یا بی نمک...» گفته باشد و متاسفانه اینجا هم همین طور است. اساساً «چارلی» توسط دولت آمریکا استخدام میشود تا درباره قتل یک دانشمند تحقیق کند؛ قتلی که در مهمانی کوکتل خودِ این دانشمند رخ داده است. این دانشمند وسیلهای ساخته بود که میتوانست به محافظت از کشتیهای متفقین در برابر حملات اژدهای زیردریاییهای آلمانی کمک کند. بدیهی است که برای «چان» و خانوادهاش بسیار حیاتی است که جلوی دشمن را بگیرند تا نتواند این قطعه حیاتی و تغییردهنده بازی را به نازیها تحویل دهد - و به این ترتیب بازی شروع میشود! طبق معمول، به اندازه کافی سرنخهای گمراهکننده وجود دارد و مورلند فرصت زیادی برای جیغ کشیدن از ترس پیدا میکند - در واقع صحنه او در پایان فیلم احتمالاً بهترین سکانس اثر است. فیلم بدی نیست، اما واقعاً چیز خاصی هم ندارد.
2022-06-30