Dark Waters
«لسلی کالوین» که به خاطر تنها بازمانده بودن در حمله اژدری به کشتیِ محل سفرش دچار تروما شده، با اشتیاق دعوت عمه و عمویش را برای زندگی در عمارت آرام و زیبایشان می‌پذیرد. اما وقتی به ایستگاه قطار می‌رسد، هیچ‌کس به استقبالش نیامده و نمی‌تواند این حس را که اتفاقی به‌شدت مشکوک در جریان است، نادیده بگیرد. آیا او به‌آرامی دارد دیوانه می‌شود یا ماجرای تاریک‌تری در کار است؟
سال انتشار: 1944 کارگردان: André De Toth ژانر: Drama، Film-Noir، Mystery نویسندگان: Francis M. Cockrell، Marian B. Cockrell، Joan Harrison امتیاز: 6.5نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
دیوانه‌خانه‌ای در بلویل. «آب‌های تاریک» (Dark Waters) به کارگردانی آندره د توث و نویسندگی مشترک ماریان ب. کاکرل، جون هریسون، آرتر هورمن، جان هوستون و فرانسیس م. کاکرل ساخته شده. بازیگرانی مثل مرل اوبرون، فرانکوت تون، توماس میچل، فی بینتر، الیشا کوک جونیور، جان کوالن و رکس اینگرام در آن بازی می‌کنند. موسیقی اثر از میکلوش روژا و فیلمبرداری برعهده جان ج. مسکال و آرچی استاوت بوده.
بعد از بهبود از یک حادثه قایق‌سواری وحشتناک که باعث مرگ پدر و مادرش شد، لسلی کالوین (اوبرون) به باتلاق‌های لوزیانا می‌رود تا پیش نزدیکانش بماند. اما به محض ورود، خیلی زود معلوم می‌شود که هیچ‌چیز آن‌طور که به نظر می‌رسد نیست...
در سال ۱۹۴۴ مرل اوبرون دو فیلم ترسناک بازی کرد که خیلی بیشتر روی فضاسازی و جلوه‌های بصری فیلم‌نوآر تکیه داشتند تا تحلیل روان‌شناختی عمیق. در مقایسه با فیلم بسیار برتر «مستاجر» (The Lodger) که با حضور لرد کریگار، جان برام و لوسین بالارد رسماً یک اثر کلاسیک و درجه‌یک بود، «آب‌های تاریک» با بودجه محدود و عوامل درجه دو بیشتر شبیه پیش‌غذای یک فیلم B-Movie برای فیلم برام به نظر می‌رسد.
با این حال، با وجود برخی زیاده‌روی‌ها در فیلم‌نامه، برای طرفداران ترسناک نوآر گوتیک چیزهای زیادی برای لذت بردن وجود دارد. «آب‌های تاریک» یک فیلم هیجان‌انگیز جذاب است؛ شاید دست خودش را خیلی زود رو کند (که واقعاً هم می‌کند)، اما ترفند معکوس داستان که در آن شخصیت زن اصلی در ابتدا مشکل روانی دارد و با پیشرفت داستان ثبات روانی پیدا می‌کند، یک پیچش غیرمتعارف به فیلم داده.
د توث و فیلمبردارانش کار را با یک حالت رؤیاگونه و تب‌آلود پر کرده‌اند که ذهن بیننده را درگیر می‌کند. اگرچه الگوی «زن در خطر» خیلی طولانی شده، اما برای کسانی که دوست دارند بازتاب سلامت روانی شخصیت اصلی را در محیط اطرافش ببینند، پاداش خوبی دارد.
پایان‌بندی فیلم، طبق معمول فیلم‌های کلاسیک قدیمی که سعی داشتند سلامت روان را یک مسئله حاد جلوه دهند، در ساحت درمان پزشکی خیلی سطحی است. از این نظر، امروزه تماشایش کمی رو اعصاب است که بدانیم تمام چیزی که برای عبور از یک تروما نیاز داشتیم، فقط یک همراه خوش‌تیپ/خوشگل بوده! اما خب، در سال ۱۹۴۴ فیلم‌سازان تازه داشتند سعی می‌کردند با نوعی از ترس کنار بیایند که شامل یک هیولای عجیب‌وغریب در حال پرسه زدن نبود.
امروزه که به «آب‌های تاریک» نگاه می‌کنیم ایرادات زیادی دارد، اما اگر بتوانید آن را به عنوان یک فیلم محصول ۱۹۴۴ بپذیرید و از ریزه‌کاری‌های بصری‌اش لذت ببرید (که سازندگان اصلاً در فضاسازی تاریک و ترسناک کم نگذاشته‌اند)، فیلمی است که قطعاً ارزش دیدن دارد.
علاوه بر این‌ها، الیشا کوک هم نقش یک آدم حیله‌گر و مشکوک رو بازی می‌کنه، دیگه از یک فیلم گوتیک نوآر باتلاقی توی لوزیانا چی می‌خواید... ۷/۱۰