Guest in the House
زن جوانی به خانه خانواده نامزدش نقل‌مکان می‌کند و اعضای این خانواده را به جان هم می‌اندازد.
سال انتشار: 1944 کارگردان: John Brahm, John Cromwell, André De Toth ژانر: Drama، Film-Noir، Mystery نویسندگان: Ketti Frings، Hagar Wilde، Dale Eunson امتیاز: 6.2راهنمای والدین Guest in the House
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
سنت سیسیلیای کوچک! فیلم «مهمان در خانه» به کارگردانی جان برام (John Brahm) و اقتباس سینمایی کتی فرینگز (Ketti Frings) از نمایشنامه‌ای نوشته هاگار وایلد، دیل اونسون و کاترین آلبرت ساخته شده. بازیگرانی مثل آن بکستر (Anne Baxter)، رالف بلامی (Ralph Bellamy)، آلین مک‌ماهون (Aline MacMahon)، روت واریک (Ruth Warrick) و اسکات مک‌کی (Scott McKay) توی فیلم بازی می‌کنن. موسیقی اثر ورنر جنسن (Werner Janssen) و فیلمبرداری هم کار لی گارمس (Lee Garmes) هست. خانواده پراکتور وقتی اولین هیث (بکستر) میاد پیششون بمونه، توی دردسر بزرگی می‌افتن که اصلاً فکرش رو هم نمی‌کردن. با توجه به کیفیت بازیگرا و قدرت برام و گارمس پشت دوربین، این فیلم واقعاً باید یه تریلر روان‌شناختی درجه‌یک می‌شد. متأسفانه، با وجود کلی نکته مثبت که فیلم رو بالاتر از حد متوسط نگه می‌داره، در نهایت تبدیل به یه ملودرام آبکی می‌شه که هیچ‌وقت به اوج خودش نمی‌رسه. اساساً داستان فیلم حول محور شخصیتِ آشفته اولین با بازی بکستر می‌چرخه که مدام دنبال شر و خرابکاریه. انگیزه‌هاش خیلی مبهمه و گره‌های روانیش هیچ‌وقت کامل شکل نمی‌گیرن، جز اینکه در پایان فیلم یه جورایی سر و ته قضیه رو هم میارن. بدتر از همه اینکه اولین اصلاً شخصیتی نیست که بشه باهاش همذات‌پنداری کرد یا حتی ازش ترسید، چون کارای عجیب‌وغریبش اصلاً جذاب نیستن و حتی یه جورایی احمقانه به نظر می‌رسن. نقش‌های مرد داستان خیلی ضعیف نوشته شدن و رفتارهای مردسالارانه‌شون توی تلاش برای نشون دادن اولین به عنوان یه متجاوز جنسی، خیلی نپخته‌ست. از طرفی، بعضی از بازی‌های اغراق‌آمیز بکستر هم اصلاً باورپذیر نیست. اما از نکات مثبتش بگیم؛ فیلم ظاهر خیلی خوبی داره و گارمس (فیلمبردار کوچه کابوس) موفق شده توی یه فضای تئاتری و محدود، اتمسفر خیلی خوبی خلق کنه. هرچند به نظرم موسیقی جنسن بعضی جاها زیادی شاد و شنگول بود، اما نمیشه منکر کیفیت تنظیمش شد (که نامزد اسکار هم شد). برای دیدن بازی‌های خوب باید به بازیگرای مکمل (مک‌ماهون و واریک) نگاه کرد و از جنبه‌های فنی فیلم لذت برد. اما در نهایت، این فیلم یه فرصت از دست رفته برای تبدیل شدن به یه اثر قوی بود و بعضی از کلیشه‌ها و شخصیت‌پردازی‌هاش باعث شده داستانش خیلی قدیمی و کهنه به نظر برسه. ۶/۱۰
2018-12-02CinemaSerf (منتقد)
آن بکستر اینجا در اوج بازیگری خودشه و به شخصیت «اولین» کلی حس سمی بودن تزریق کرده. اون زن سالمی نیست و برای همین با مهربانی دعوت می‌شه تا با دوست‌پسرش، دکتر «دن» (اسکات مک‌کی) و خانواده‌ش زندگی کنه. این خانواده با آغوش باز ازش استقبال می‌کنن، اما خیلی زود معلوم می‌شه که اون اصلاً آدم خوبی نیست و بیشترین لذت رو زمانی می‌بره که با احساسات بقیه بازی می‌کنه. اول از همه، نخ دادن به برادر متأهل دن یعنی «داگلاس» (رالف بلامی) رو شروع می‌کنه و خیلی زود خودش رو توی دل اون جا می‌کنه، در حالی که هم‌زمان داره شیرازه زندگی بقیه اعضای خانواده رو از هم می‌پاشونه. خوشبختانه، عمه دانا و باهوش یعنی «مارتا» (آلین مک‌ماهون) که انگار دوره نقشه‌های ضدحمله رو پیش جودیت اندرسون گذرونده، تصمیم می‌گیره که وقتش رسیده این مهمان جوان به سزای اعمالش برسه. از حدود دقیقه بیست به بعد، جان برامِ کارگردان شروع می‌کنه به ساختن درامی که به اندازه کافی هوشمندانه طراحی شده، فیلمبرداریش به شکل عجیبی نفوذکننده و دلهره‌آوره و از موسیقی پرتعلیق و اوج‌گیرنده ورنر جنسن هم به خوبی برای نشون دادن نقشه‌های بکستر استفاده می‌کنه. بازیگرای مرد فیلم زیاد خوب عمل نمی‌کنن، اما این بیشتر به خاطر اینه که نقش‌هاشون کاملاً زیر سایه نقش‌های بکستر و مک‌ماهون قرار داره تا بازی ضعیف خودشون. این فیلم قطعاً اثریه که زن‌های قوی رو با نقش‌هایی نشون میده که بازیگرا می‌تونن حسابی توش خودنمایی کنن. با اینکه توی داستانی که همیشه هم منطقی به نظر نمی‌رسه کلی لحظه عجیب وجود داره، اما هنوز اون‌قدر جذابیت داره که آدم رو سرگرم نگه داره. کسایی هم که فوبیای پرندگان دارن، بهتره حواسشون رو جمع کنن!
2025-02-23