Higher and Higher

CinemaSerf (منتقد)

خدمتکارهای عمارت بزرگ «دریک» (Leon Errol) احتمالاً باید همون هفت ماه پیش که چک حقوقشون نقد نشد می‌فهمیدن اوضاع خرابه! بله، پیرمرد کاملاً ورشکسته شده. اما «اوبراین» (Jack Haley)، پیشخدمت باهوش و خلاقش، کم نمیاره و یه نقشه توپ می‌کشه تا دوباره پولدار بشن. خدمتکارها قرار می‌شن روی «میلی» (Michèle Morgan)، کلفت خانه، کارهای جورج برنارد شاویی انجام بدن و اون رو به عنوان دختر دم‌بخت و پولدار عمارت جا بزنند؛ به این امید که یه شوهر مایه دار پیدا کنن که پولش از عقلش بیشتر باشه. میلی هم اتفاقاً خوب بلده تیپ بزنه و اشرافی بازی دربیاره، اما وقتی فرانک سیناترای جوان و جذاب (که اصلاً نیازی نبوده اسم دیگه‌ای روی نقشش بذارن!) وارد داستان میشه، همه‌چیز به هم می‌ریزه. راستش رو بخواهید، پلات داستان کلاً فرعیه و فقط بهانه‌ایه برای پخش یک سری ترانه دلنشین از مک‌هیو و آدامسون که در طول فیلم اجرا میشن. قشنگ‌ترین ترانه‌ها بدون شک «I Couldn’t Sleep a Wink Last Night» و «Lovely Way to Spend an Evening» هستند و سیناترا هم تنها کسی نیست که صداش رو به رخ می‌کشه؛ باربارا هیل، مل تورمه و ویکتور بورگه، پیانیست کمدین معروف هم توی صحنه‌های موزیکال می‌درخشن. البته که این نقشه بزرگ قرار نیست به سرانجام برسه، چون عشق واقعی جای ثروت‌پرستی رو می‌گیره. تیم بازیگری هم خدایی ترکیب خوب و سرگرم‌کننده‌ای ساختن؛ نقشه کشیدن‌ها کنار رقص مینوئت و بالابر غذا خیلی خوب چفت شده. این یه فیلم حال‌خوب‌کن دوران جنگه که شاید خیلی تو ذهنتون نمونه، ولی برای ۹۰ دقیقه تماشا کردن واقعاً گزینه راحت و خوش‌ساختیه.