A Place of One's Own
یک زوج مسن به خانه‌ای قدیمی، متروکه و ظاهراً تسخیرشده نقل مکان می‌کنند. دختری جوان به عنوان همنشین همسر این زوج به خانه‌شان می‌آید. با این حال، دیری نمی‌گذرد که روح دختر دیگری — زنی ثروتمند که زمانی در آن خانه زندگی می‌کرده و در آنجا به قتل رسیده بود — دختر جوان را تسخیر می‌کند.
سال انتشار: 1945 کارگردان: Bernard Knowles ژانر: Drama، Mystery، Thriller نویسندگان: Osbert Sitwell، Brock Williams امتیاز: 6.2نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
اینکه خرافات بیمارگونه را خیلی جدی بگیریم کار عاقلانه‌ای نیست. فیلم «جایگاهی از آن خود» به کارگردانی برنارد نولز و بر اساس فیلمنامه‌ای از بروک ویلیامز با اقتباس از رمانی اثر ازبرت سیچول ساخته شده است. این فیلم که محصول استودیوی گینزبورو پیکچرز است، بازیگرانی چون جيمز میسون، باربارا مولین، مارگارت لاکوود، دنیس پرایس و دالسی گری در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی کارِ هوبرت بث و فیلمبرداری بر عهده استیون دید بوده است. زوج بازنشسته، یعنی اسمدهرست‌ها (میسون و مولین)، خانه‌ی بلینگام را می‌خرند و آنت آلنبی (لاکوود) را به عنوان همدم برای خانم اسمدهرست استخدام می‌کنند. خانه‌ی بلینگام سال‌ها خالی بوده و ساکنان جدید، به خصوص آنت، خیلی زود متوجه دلیل آن می‌شوند. این یک داستان ارواح ملایم دوران ادواردی است که پر از جذابیت و رمانس هوس‌انگیز است و قطعاً فیلمی برای طرفداران ژانر وحشت که دنبال یک شب ترسناک در زیر نور شمع هستند، نیست. چند جلوه‌ی ماوراءالطبیعه‌ی زیبا مثل صداهای درگوشی، صدای نواختن پیانو، وزش باد درون خانه و چیزهایی از این قبیل در فیلم وجود دارد، و موضوع تسخیرشدگی هم توسط نولز در اولین تجربه‌ی کارگردانی مهمش به خوبی مدیریت شده است. استودیوی گینزبورو امیدوار بود موفقیت فیلم «مرد خاکستری» محصول دو سال قبل را که در آن هم میسون و لاکوود بازی کرده بودند تکرار کند، اما «جایگاهی از آن خود» یک شکست از آب درآمد و خود میسون بعدها گفت که در این پروژه اشتباه کرده است. مشکل اینجاست که فیلم اغلب بیش از حد غیرمتعارف است، و میسون در نقش یک پیرمرد طوری اغراق‌آمیز بازی می‌کند که بازی خوب لاکوود را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. با این حال، فیلم با وجود ترکیب لحن‌های مختلف، همچنان اثری بسیار دلنشین و بی‌خطر است، و حضور کوتاه ارنست تسیجر هم همیشه اتفاق خوبی است. ۶/۱۰
2020-03-15CinemaSerf (منتقد)
اگر این فکر از سرم بیرون نمی‌رفت که «اسمدهرستِ» گریم‌شده (با بازی جیمز میسون) من را یاد فیلم «خداحافظ آقای چیپس» (۱۹۳۹) با بازی رابرت دونات می‌اندازد، شاید از این فیلم بیشتر لذت می‌بردم. گذشته از این حواس‌پرتی، با درامی نسبتاً جذاب طرف هستیم که در آن او و همسرش «امیلیا» (باربارا مولین) خانه‌ای قدیمی با تاریخچه‌ای خاص را می‌خرند. این خانه از زمان مرگ «دوشیزه هارکنس» در بیش از یک نسل پیش خالی مانده و اهالی محل فکر می‌کنند ممکن است تسخیرشده باشد. آن‌ها این حرف‌ها را خرافات می‌دانند و به همراه «آنت» (مارگارت لاکوود) که خیلی جوان‌تر است، به خانه نقل مکان می‌کنند. کمی بعد، آنت به «دکتر سلبی» جوان (دنیس پرایس) علاقه‌مند می‌شود و دکتر هم ابراز علاقه می‌کند و نامزد می‌شوند. همه‌چیز به ظاهر آرام است، اما خانه هنوز قرار ندارد؛ یک جای کارِ این زن جوان لنگ می‌زند، او دارد گیج و غیرمنطقی می‌شود و آدم‌های مرموزی را صدا می‌زند که مدت‌هاست مرده‌اند. آیا او تسخیر شده؟ باید راهی برای آرام کردن این ارواح پیدا کرد. فیلم سرگرم‌کننده‌ای است؛ فیلمنامه گاهی شوخ‌طبعانه است، ساختار تولید خوب جمع شده و هم لاکوود و هم مولین در این داستانِ ملایم و مرموزِ نوشته‌ی ازبرت سیچول (نامی که خودش به تنهایی قابل احترام است) در اوج آمادگی هستند. شاید عنوان فیلم چندان مناسب نباشد، اما ارزش دیدن را دارد.
2022-07-01