Up in Arms

CinemaSerf (منتقد)

«دنی» (با بازی دنی کی) از ترس سربازی خودش رو به مریضی زده، اما عمو سام (دولت آمریکا) به این راحتی‌ها گول نمی‌خوره؛ حتی وقتی دنی ادعا می‌کنه به یه بیماری مبتلا شده که بیشتر تو ماهی‌ها دیده میشه تا آدما! خلاصه، لباس نظام تنش می‌کنه و با صمیمی‌ترین دوستش «جو» (دانا اندروز) راهی پادگان آموزشی میشن. اونجا می‌فهمه دوتا از افسرهای پایگاه، پرستارهای سابقش تو دوران قرص‌خوردنش بودن. «مری» (کنستانس دولینگ) سوگلی دل دنیه، اما در واقع رفیقش رو ترجیح میده. از اون طرف، «ویرجینیا» (دینا شور) یه جورایی روی «دنی» کراش داره؛ پس شاید — اگه همگی از این جنگ جون سالم به در ببرن — امیدی به یه رابطه عاشقانه باشه؟

خب، اوضاع خیلی خوب شروع نمیشه؛ مخصوصاً وقتی قرار میشه سه تایی به جبهه اقیانوس آرام اعزام بشن، اما مری به جای اینکه خونه بمونه، ناخواسته به عنوان مسافر قاچاق سر از کشتی‌شون درمیاره. حالا چطور باید حضورش رو از چشم جناب سرهنگ (لوئیس کالهرن) مخفی نگه دارن؟ سرهنگی که قشنگ حس می‌کنی (منم همین حس رو داشتم) بدش نمیاد دنی رو بفرسته جلوی جوخه اعدام! وقتی بالاخره به خشکی می‌رسن، شاید یه فرصت برای جبران باشه — البته اگه دنی بتونه یه کار قهرمانانه بکنه، رئیس و عشقش رو تحت تاثیر قرار بده و جون خودش رو نجات بده.

کل فیلم یه اثر فرار از واقعیتِ سبک و سرگرم‌کننده دوران جنگه که به «کی» و «شور» این فرصت رو میده تا نشون بدن چرا ستاره بودن. دینا شور هم آهنگ خاطره‌انگیز "Now I Know" اثر هارولد آرلن و تد کوهلر و هم ترانه خودش یعنی "Torch Song" رو اجرا می‌کنه. جلوه‌های بصری جنگی فیلم خیلی تابلویه که پرده سبزه و پایان‌بندی فیلم با چندتا سرباز ژاپنی، کلی گل‌ولای و یه چاله بی‌انتها در زمین، لبخند به لبتون میاره؛ البته با اون لحن تبلیغاتی ملایمی که مناسب هدف حال‌خوب‌کن فیلمه. دنی کی بازیگر دوست‌داشتنی و جذابی بود و اگه طرفدارش باشید، از این فیلمِ محدود اما به اندازه کافی سرگرم‌کننده و میهن‌پرستانه ناامید نمیشید.