The White Cliffs of Dover

CinemaSerf (منتقد)

آیرین دان در این فیلم در نقش «سوزان»، زن جوان آمریکایی، فوق‌العاده ظاهر شده است. زنی که به همراه پدر غرغرو اما خوش‌قلبش — که واقعاً از هر نظر یادآور جادوگر شهر اوز است یعنی فرانک مورگان در نقش «هیرام» — به انگلستان سفر می‌کند. او به محض ورود به یک مهمانی مجلل می‌رود، در آنجا با «سر جان اشوود» جذاب (با بازی آلن مارشال) آشنا می‌شود، دل می‌بازد و یک رابطه عاشقانه طوفانی شکل می‌گیرد. بقیه داستان به چالش‌ها و سختی‌های او می‌پردازد که تلاش می‌کند با همسر جدیدش و خانواده سرد و دور از دسترس او کنار بیاید؛ خانواده‌ای که نگاهشان به آمریکایی‌ها به عنوان افرادی سر و صدا به پا کن، گستاخ و تقریباً بی‌تمدن است و این نگاه برای سوزان بیگانه و آزاردهنده است. جنگ جهانی اول از راه می‌رسد، تراژدی رخ می‌دهد و تمرکز داستان روی بزرگ کردن پسر کوچکش می‌رود (برای لحظاتی رودی مک‌داول ۱۶ ساله را به راحتی می‌بینیم) تا اینکه او هم (که حالا پیتر لافورد جذاب جایش را گرفته) باید در جنگ جهانی دوم به خدمت سربازی برود. بازی‌های مکمل قوی و خوب زیادی در فیلم هست که نمی‌شود همه را نام برد، اما از همه مهم‌تر دیم می ویتی در نقش دایه سخت‌گیر اما در عین حال کمی احساساتی؛ سر سی. اوبری اسمیت در نقش کلنل سنگ‌دلی که در برابر دان و فرزندش مثل کره آب می‌شود؛ گلادیس کوپر در نقش مادرشوهر و حتی حضور بسیار کوتاهی از الیزابت تیلور. این داستان رگه‌هایی از سانتی‌مانتالیسم دارد، اما توی ذوق نمی‌زند؛ فیلم روایتگر دنیایی در حال تغییر است؛ نه فقط جنگ و کشتار، بلکه تغییرات اجتماعی نسبتاً عمیقی در بریتانیا که در آن طبقه سنتی اشراف به تدریج ثروت، مقام و امتیازات خود را از دست می‌دهند. این درام بلوغ که با اندوهی دائمی آمیخته شده، اثری اورجینال، تاثیرگذار و گاهی طنز است که به خوبی در آزمون زمان سربلند بیرون آمده است.