Wilson

CinemaSerf (منتقد)

اگر آن‌ها هم‌دوره بودند، آدم می‌تونست ببخشه که فکر کنه داریل اف. زانوک پول زیادی به وودرو ویلسون بدهکار بوده. رئیس‌جمهور بیست‌وهشتم به‌سختی می‌تونست یک فیلم زندگینامه‌ای مطلوب‌تر بنویسه، حتی اگه خودش اون رو نوشته بود. با این حال، الکساندر ناکس نامزد جایزه اسکار، به شکلی عالی برای این نقش انتخاب شده؛ نقشی که تصویرگر صعود این چهره آکادمیک و اصولی به کاخ سفید است. اما تا آنجا که به تاریخ مربوط می‌شود - فیلم از نظر وفاداری به واقعیت‌ها بسیار «آزاد» و کمی خیال‌پردازانه است، و با وجود اینکه ارزیابی جالبی از رهبر آمریکا در مراحل پایانی جنگ جهانی اول ارائه می‌دهد - مردی که واضح است آرمان‌ها و دیدگاه‌هایی داشته - تنها چیزی که به او نسبت نمی‌دهد اختراع چرخ است! ظاهر فیلم عالی است، به‌ویژه در ابتدا که با کارزار انتخاباتی او برای فرمانداری و سپس ریاست‌جمهوری روبه‌رو می‌شویم؛ جایی که فیلم پرانرژی و سرزنده است (که موسیقی آلفرد نیومن هم به‌خوبی به آن کمک می‌کند). هنگامی که او در دفتر کارش مستقر می‌شود، سرعت فیلم به اندازه یک حلزون در کاسه شیره خرما کند می‌شود و ملودرام زندگی شخصی نه‌چندان شاد او باعث می‌شود داستان کاملاً خسته‌کننده شود؛ بیشتر شبیه به یک گاه‌شمار صورتی‌رنگ است. مداخلات کوتاه سر سدریک هاردویک در نقش سناتور جان کابوت لادج (رقیب سرسخت او) گاهی کمک‌کننده است، اما این اثر اساساً یک مرور خاطرات محبت‌آمیز و بسیار طولانی درباره مردی است که تقریباً به‌طور کامل برای مصرف داخلی و همدلانه در نظر گرفته شده است.