Blood on the Sun

CinemaSerf (منتقد)

جیمز کگنی نقش یک خبرنگار رو در توکیوی پیش از جنگ بازی می‌کنه که درگیر کشمکش بین نیروهای متجاوز امپراتوری به رهبری جان امری ("تاناکا") و طرفداران صلح به رهبری "پرنس تاتسوگو" (فرانک پولیا) میشه. وقتی توسعه‌طلب‌ها می‌فهمند کگنی قرار نیست باهاشون همکاری کنه - اونم بعد از اینکه همه رشوه، تهدید و باج‌گیری‌هاشون شکست می‌خوره - خیلی زود جونش به خطر میفته؛ اوضاع زمانی خراب‌تر میشه که نامه‌ای از طرف پرنس به دستش می‌رسه که مخالفانش به هر قیمتی شده دنبال پس گرفتنش هستند. این فیلم که در اواخر جنگ جهانی دوم ساخته شده، رسماً یک اثر تبلیغاتی (پروپگاندا) حساب میشه، هرچند که با نشان دادن کمی احترام به ژاپنی‌های شریفی که خواهان جنگ نبودند، کمی تعدیل شده و نگاه جالبی هم به مفهوم "ناموس و شرف" از دید اون‌ها داره - آیا این کارها برای افتخار به اجداده یا فقط یک بزدلی توجیه شده؟ کگنی تقریباً فیلم رو به تنهایی روی دوشش می‌کشه. ماروین میلر هم در نقش "یامادای" شرور واقعاً ترسناکه، اما سیلویا سدنی در نقش "آیریسِ" حیله‌گر اصلاً از پس نقش یک آدم دوژامبه و نقشه‌کش برنمیاد و ریس ویلیامز هم بهتر بود همون نقش‌های شادش رو ادامه می‌داد - هیچ‌وقت نتونست نقش‌های سنگین رو خوب دربیاره. بودجه فیلم کلاً خرج ستاره‌اش شده و از نظر فنی چنگی به دل نمی‌زنه. کلاً یک فیلم ساده‌لوحانه از تقابل آدم‌خوب‌ها و آدم‌بدهاست و هیچ پیچیدگی دیگه‌ای نداره...