The Cheaters

The Cheaters

خانواده‌ای ثروتمند طبق عادت همیشگی‌شان با تجملات کامل در حال تدارک برای جشن کریسمس هستند. آن‌ها به این ایده درخشان می‌رسند تا در ایام تعطیلات حسابی میان دوستانشان بدرخشند: پذیرفتن یک «مرد درمانده و بی‌خانمان» و آوردن او به خانه‌شان برای تعطیلات. آن‌ها پس از دیدن خبر اقدام به خودکشی یک بازیگر ازکارافتاده در روزنامه، او را به خانه خود می‌آورند. اما این بازیگر بسیار فراتر از انتظار آن‌ها ظاهر می‌شود و حقیقت‌های واقعی بخشش و زندگی را به آن‌ها نشان می‌دهد.

سال انتشار: 1945 کارگردان: Joseph Kane ژانر: Comedy، Drama، Romance نویسندگان: Frances Hyland، Albert Ray امتیاز: 6.8

راهنمای والدین The Cheaters

نقدها و نظرات

John Chard (منتقد)

امتیاز: 6

قدردانی در اکثر آدم‌ها معمولاً میل پنهانی برای رسیدن به سود و منفعت‌های بزرگ‌تره. فیلم «متقلبان» (The Cheaters که با نام The Castaway هم شناخته می‌شه) برای سینمادوست‌های نسل جدید یه فیلم کریسمسیِ ناشناخته‌ست. شاید هم به این خاطر باشه که محصول استودیوی کم‌بودجه ریپابلیک پیکچرز بوده و خیلی ساده به دست فراموشی سپرده شده؛ اون‌قدر که بعیده اسمش رو توی لیست فیلم‌های محبوب کریسمسی این فصل‌ها ببینید.

فیلم بر اساس داستانی از فرانسیس هایلند و آلبرت ری ساخته شده و درباره یه خانواده باکلاس و شیکه که یه بازیگر از کار افتاده رو برای کریسمس به خونه‌شون دعوت می‌کنن. هر چی داستان جلوتر می‌ره، می‌فهمیم این خانواده دارن از تعطیلات سوءاستفاده می‌کنن تا ارثیه دایی پولدارشون رو بالا بکشن، ولی خب مسلماً همه‌چیز قرار نیست طبق برنامه پیش بره. جوزف شیلدکات (The Shop Around the Corner)، بیلی برک (The Wizard of Oz) و یوجین پلت (The Ghost Goes West) در رأس گروه بازیگران قرار دارن. کارگردانی فیلم رو جوزف کین برعهده داشته و فیلمبرداری و موسیقی متن هم به ترتیب کار رجینالد لنینگ و والتر شارف بوده.

حالا آیا فیلم ارزش دیدن داره؟ باید بگم هر کسی دنبال یه فیلم کریسمسی قدیمی و جمع‌وجور می‌گرده تا حال و هوای عید رو تجربه کنه، می‌تونه با خیال راحت این فیلم رو هم به لیستش اضافه کنه. فیلم خیلی شبیه کارهایی مثل «همسر اسقف» (The Bishop's Wife) ساخته شده که به عنوان یک الگو واقعاً نقطه قوت به حساب میاد. اصلی‌ترین ایرادی که به نظرم داره اینه که اولش خیلی انتظار آدم رو بالا می‌بره اما در ادامه جا می‌زنه. تا اواسط داستان، دست فیلم برای هر غافلگیری‌ای بازه و حتی بوی یه پایان تاریک‌تر و جذاب‌تر به مشام می‌رسه، اما متأسفانه—بدون اینکه من دنبال تلخی‌های سیاه و افسرده‌کننده باشم—فیلم دوباره به همون فرمول کلیشه‌ای برمی‌گرده و به یه پای گرم و یه لیوان نوشیدنی داغ رضایت می‌ده! باز هم توی این فصل دیدنش حس خوبی داره، ولی پتانسیل این رو داشت که خیلی بهتر از این‌ها باشه. با این حال، هنوزم برای کسایی که دنبال یه حس و حال گرم و دلچسب هستن، پیشنهاد خوبیه. ۶ از ۱۰.

2015-12-25