Flame of Barbary Coast

CinemaSerf (منتقد)

هر کسی که این عنوان را انتخاب کرده باید مورد تقدیر قرار گیرد. این عنوان داستانی را پیشنهاد می‌کند که بسیار، بسیار جذاب‌تر از آن چیزی است که فیلم در نهایت از آب درآمده است! «تیتو» (با بازی جوزف شیلدکرافت) کم‌وبیش سانفرانسیسکو را اداره می‌کند و به همراه دختر موردعلاقه‌اش «فلکسن» (با بازی آن دوراک) زندگی نسبتاً راحتی دارد - تا اینکه گاوچرانی به نام «دوک» (با بازی جان وین) وارد شهر می‌شود و شیفته این زن می‌شود. با این حال، او برای زندگی شهری کمی بیش از حد ساده‌لوح است و به زودی پس از اینکه در کازینو تیغ می‌خورد، ورشکسته راهی خانه می‌شود. او که مصمم است تمام پولش را - و حتی بیشتر از آن را - پس بگیرد، درس‌های ورق‌بازی می‌آموزد و به زودی برمی‌گردد؛ این بار بسیار آماده‌تر برای مبارزه با حوادث مشکوک میز قمار و تسخیر قلب زن. متأسفانه، به جز چند سکانس نادر از بزن‌بزن و اکشن، این فیلم نسبتاً خسته‌کننده است. فیلم‌نامه تکراری است و اگرچه دوراک بازیگر نقش اول کاملاً مناسبی است، اما رقابت بین آن کلاهبردار اتوکشیده‌ و مزاحم خوش‌تیپش هرگز واقعاً شکل نمی‌گیرد. ریتم فیلم بیش از حد اجباری است و تأکید بسیار زیادی روی مثلث عشقی نسبتاً نامتعادل وجود دارد. این فیلم واقعاً تنها به خاطر ۱۵ دقیقه پایانی‌اش قابل‌توجه است که نگاهی بسیار خوش‌ساخت و خیره‌کننده به نحوه ویران شدن شهر توسط زلزله و آتش‌سوزی پس از آن به ما ارائه می‌دهد که کشتار - و فرصت - را در پی داشت. باز هم جذابیت زیادی از سوی ستاره فیلم وجود دیده می‌شود، اما این اصلاً برای نجات اثر کافی نیست و اگرچه ممکن است روی پرده بزرگ سینما جذاب‌تر به نظر برسد، اما روی صفحه کوچک، صرفاً به یک اثر فرمولی و صادقانه بگویم ملال‌آور برای جان وین تبدیل می‌شود که وعده‌های زیادی می‌دهد اما چیز کمی ارائه می‌دهد.