Strange Illusion

CinemaSerf (منتقد)

کمی پس از مرگ پدرش، «پل» جوان و باهوش (با بازی جیمی لایدن) شروع به دیدن کابوس‌هایی می‌کند که در آن خواستگار جدید مادرش به نوعی در مرگ پدر مقصر است. البته مادرش (با بازی سالی ایلرز) از این سوءظن‌های ترسناک او بی‌خبر است، اما پل با دکتر خود (با بازی رجیس تومی) درد دل می‌کند؛ دکتری که ابتدا شکاک است، اما کم‌کم به این فکر می‌افتد که آیا این مرد به نام «کرتیس» (با بازی وارن ویلیام) واقعاً همان کسی است که ادعا می‌کند یا خیر. آیا ممکن است او در مرگ به ظاهر تصادفی پدر - که قاضی بوده - دستی داشته باشد؟ با پیشرفت داستان، پسر جوان مجبور می‌شود در آسایشگاه «پروفسور مولباخ» مرموز (با بازی چارلز آنت) اقامت گزیند و داستان پیچیده‌تر می‌شود. آیا خواب‌های او حقیقت دارند یا او صرفاً تسلیم فشارها و استرس‌های ناشی از مرگ پدر و ازدواج قریب‌الوقوع مادرش شده است؟ لایدن با شور و اشتیاق داستان را سرپا نگه می‌دارد و با عمیق‌تر شدن معما، حس و حالی کمی شوم‌تر از بسیاری از فیلم‌های استاندارد عصرگاهی به خود می‌گیرد. فیلم همچنین، هرچند سطحی، به تأثیرات اندوه بر این جوان می‌پردازد و مدتی چیزی از نظر روانی قابل قبول به ما ارائه می‌دهد، در حالی که «پل» تلاش می‌کند خودش نتیجه بگیرد که آیا حق با اوست یا دارد کنترل اعصابش را از دست می‌دهد. صحبت از طرح داستان شد؛ بله، اشتراکاتی با دیگر فیلم‌های مرموز نوآر در اینجا وجود دارد، اما لایدن خوب عمل می‌کند و این فیلم قطعاََ کمی به شکلی تهدیدآمیز متفاوت است.