The True Glory
روایتی مستند از هجوم متفقین به اروپا در طول جنگ جهانی دوم که از تصاویر ضبطشده توسط نزدیک به هزار و چهارصد فیلمبردار گردآوری شده است. فیلم با برنامهریزی و تمرین نیروهای متفقین برای عملیات روز نبرد (D-Day) در پایگاههای بریتانیا آغاز میشود و تمامی رویدادهای مهم جنگ در اروپا، از پیادهسازی نیروها در نرماندی تا سقوط برلین را پوشش میدهد.
سال انتشار: 1945 کارگردان: Garson Kanin, Carol Reed ژانر: Documentary، War نویسندگان: Harry Brown، Paddy Chayefsky، Frank Harvey امتیاز: 7.0نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
شاید این اثر یکی از اولین نمونههای یک مستند «کامل» باشه که پایان جنگ جهانی دوم رو به تصویر کشیده. فیلم با برنامهریزی و سپس اجرای عملیات پیادهسازی در نرماندی (D-Day) شروع میشه و با استفاده از صدها منبع تصویری مختلف، ما رو به سفری کامل و اغلب هولناک از سواحل نرماندی تا خیابانهای برلین میبره. ژنرال آیزنهاور فیلم رو معرفی میکنه و گاهی هم صدای توضیحاتش شنیده میشه، اما بخش اعظم روایت بر عهده سربازان معمولی، ملوانان، خلبانان و شهروندانی هست که زندگیشون تحت تأثیر این عملیات عظیم نظامی و لجستیکی قرار گرفته بود.
نقطه قوت اصلی مستند هم دقیقاً همین گویندگی و روایتهاست؛ جایی که ما شاهد دیدگاههای تأثیرگذار و ملموس این آدمها از سختیهایی هستیم که در طول نزدیک به یک سال در فرانسه اشغالی، کشورهای سفلی (هلند، بلژیک و لوکزامبورگ) و در نهایت خودِ آلمان کشیدن. بعضی از این حرفها صبورانه و شوخطبعانهست اما هیچوقت لودگی توش نیست. هر کدوم داستانی برای گفتن، ماجرایی برای شرح دادن، یا برخوردی برای تعریف کردن دارن؛ اونم در برابر دشمنی که به هیچ وجه تسلیم نشده بود.
چیزی که در این فیلم جلب توجه میکنه، نحوه نمایش همکاری و همبستگی همهجانبهست. کسانی که تحت فرماندهی پادشاه بریتانیا، روزولت و استالین خدمت میکردن و اونایی که برای آزادی سرزمینهای اشغالیشون میجنگیدن، خیلی راحت و بدون پرده از وابستگی متقابل و تواناییشون برای کار شانه به شانه حرف میزنن؛ اونم بدون توجه به موانع زبانی، تفاوتهای فرهنگی یا ایدئولوژیک، و آرشیو فیلم هم این همکاری رو با جزئیاتی خیرهکننده نشون میده.
البته حواستون باشه که این تصاویر، جنایات وحشتناک نه تنها جنگ، بلکه دوران آزادسازی رو هم ثبت کردن؛ بهویژه اردوگاه برگن-بلزن. این تصاویر اصلاً به درد آدمهای دلنازک نمیخوره. صحنهها واقعاً تکاندهندهان و کسانی که سال ۱۹۴۵ وارد این اردوگاهها شدن، با نوعی ناباوری و انزجار عمیق از دیدههاشون میگن. بعد از اون، به خرابیهای شهرها و روستاهای خود خاک آلمان میرسیم و در نهایت تسلیم شدن گورینگ و دیگر افسران ستاد فرماندهی و امضای اسناد شکستشون رو میبینیم؛ البته با رفتاری بسیار باوقارتر.
فیلم سعی نمیکنه سیاسی یا تحلیلی برخورد کنه، بلکه داستان رو از چشم همون آدمهایی روایت میکنه که توی سنگرها جنگیدن و پیروزی رو به دست آوردن. اگه دنبال یه خلاصه جمعوجور، اما کوبنده و واقعی از پایان جنگ در اروپا هستید، دیدن این مستند کاملاً ارزشش رو داره.