The Wicked Lady
باربارا ورث، زن زیبای قرن هفدهمی، با دزدیدن نامزد بهترین دوستش، جنایتهایش را آغاز میکند. شاهکار بعدی او این است که برای جبران باختهای قمارخانهاش، ماسک و شنل به تن میکند و مثل راهزنان در جادهها خفتگیری میکند! هیجان این کارها اعتیادآور میشود... بهویژه وقتی با یک راهزن مرد آشنا میشود که تبدیل به معشوقش میشود. این دو تبهکار در کنار هم، زندگی مخفیانه و شادی را پیش میبرند و از سوی دادگاه محلی یعنی سر رالف اسکلتون (که شوهر باربارا است!) تعقیب میشوند... لیدی اسکلتون شرور به چه جنایات دیگری دست خواهد زد؟
سال انتشار: 1945 کارگردان: Leslie Arliss ژانر: Adventure، Drama نویسندگان: Magdalen King-Hall، Leslie Arliss، Gordon Glennon امتیاز: 6.8راهنمای والدین The Wicked Lady
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
من هیچوقت نتوانستم در برابر چیزهایی که متعلق به دیگران بود مقاومت کنم. فیلم «بانوی شرور» توسط لزلی آرلیس کارگردانی شده و او فیلمنامه را از رمان مگدالین کینگ هال اقتباس کرده است. در این فیلم بازیگرانی چون مارگارت لاکوود، جیمز میسون، پاتریشیا روک، گریفین جونز، مایکل رنی، فلیکس آيلمر و انید استمپ-تیلور به ایفای نقش پرداختهاند. موسیقی کار اثر لوئیس لوی و فیلمبرداری بر عهده جک ای. کاکس است. داستان حول محور لاکوود در نقش بانوی شرور عنوان فیلم میچرخد، زنی که هیچ عذاب وجدانی از دزدیدن مردِ دوستش، تقلب، قمار و کارهای بسیار بدتر از اینها ندارد... این اثر که یک ملودرام پرجوشوخروش و جذاب از دوران محصولات کمپانی گینزبورو پیکچرز است، استودیو را نشان میدهد که یکی از شخصیتهای زن اصلیاش را تا مرز شیطنت پیش میبرد. در اینجا لیدی باربارا اسکلتون (لاکوود) را داریم که بسیار فراتر از مرزهای قابل قبول اجتماعی قدم میگذارد، آن هم در حالی که به شکلی لذتبخش به کلیشههای زنانه دهنکجی میکند. او مردان را مانند عروسک خیمهشببازی به دنبال خود میداند، فرقی نمیکند که آنها احمق باشند یا کسانی که با کمال میل دنیا را به او پیشکش کنند. اوضاع با ورود راهزن شیکپوشِ میسون به داستان، دنده عوض میکند، زیرا اسکلتون و جکسون انگار برای هم ساخته شدهاند. اما در طول فیلم پیچوخمهای فراوانی وجود دارد، سکانسهای واقعاً غافلگیرکنندهای دیده میشود و هیجانات پرشوری برای سال ۱۹۴۵ دارد (به شکلی خندهدار فیلم در آمریکا ویرایش شد زیرا کد هِیز به یقه باز لاکوود اعتراض کرده بود) - راستی که دیدن دارد، جای تعجب نیست که کاپیتان جکسون در هر فرصتی برای یک بوسه حسابی جلو میآید! تعجبی ندارد که سینمای آن دوران دیکته میکرد فیلم باید از نظر اخلاقی پایان مشخصی داشته باشد، اما پایان فیلم اصلاً ناامیدکننده نیست. یک حس و حال نوآرگونه و انحرافی در آن وجود دارد، نوعی شوخی بیمارگونه جامعه که انتقام زنی را میگیرد که به راحتی به هنجارهای اطرافش پشت پا زده است. بازیگران کاملاً در نقشهایشان جا افتادهاند، آنقدر که بیانصافی است اگر بخواهیم یکی را جداگانه ستایش کنیم (البته شاید میسون، چرا که دلقکبازیهایش پای چوبهدار واقعاً لذتبخش است)، در حالی که آرلیس (کارگردان فیلم «مردی در خاکستری») با مهارت تمام، شوخیها، شهوت و طنابهای دار را در هم آمیخته است. امتیاز ۸/۱۰
2020-01-19