Behind Green Lights

CinemaSerf (منتقد)

وقتی جسد تازه‌به‌قتل‌رسیده‌ای را دم در کلانتری رها می‌کنند، این وظیفه «سرهنگ کارسون» (ویلیام گارگان) است که ته و توی قضیه را درآورد. مشکل اینجاست که او فکر می‌کند مقصر را گیر آورده، اما ناگهان جسد ناپدید می‌شود، سرنخ‌ها با هم تناقض پیدا می‌کنند و او انگار دوباره به نقطه صفر رسیده است. نکند «جنت بردلی» (کارول لاندیس)ِ بانمک پشت همه این ماجراها باشد؟ خب، متأسفانه، اتو براور (Otto Brower) چیز زیادی به ما نمی‌دهد تا سلول‌های خاکستری مغزمان فعال شوند. گارگان همیشه به‌طرز عجیبی معمولی بوده و حتی با حضور خانم لاندیس که معمولاً پرانرژی است، و تلاش‌های گاه‌وبیگاه برای طنز، فیلم همچنان مثل یک اثر نوآرِ پلیسیِ دسته‌چندم با چند سرنخ گمراه‌کننده جلو می‌رود و چیز زیادی برای ارائه ندارد؛ انگار فقط بیست‌وچهار ساعت وقت می‌گذاریم تا دنبال مجرمان بگردیم - چه مرده و چه زنده! فیلم فقط یک ساعت است و نسبتاً خوب به هم دوخته شده تا یک عصر بارانی شنبه را با آن بگذرانید - و البته کنایه‌ای زیرپوستی هم به صداقت (یا بهتر است بگوییم بی‌صداقتیِ) پلیس، رسانه‌ها و اولویت‌ها و کارفرمایانشان می‌زند. بعد از دیدن فیلم چیزی از آن یادتان نمی‌ماند، اما تا وقتی در حال پخش است، حواستان را پرت می‌کند.