California

CinemaSerf (منتقد)

من همیشه فکر می‌کردم باربارا استانویک در فیلم‌های وسترن حریفِ قدرِ هر بازیگر مردی است و اینجا هم قطعا در نقش «لیلیِ» مکار و سودجو گلیم خود را از آب می‌کشد بیرون. او به کاروانی که به سمت غرب می‌رود ملحق می‌شود، اما شایعات تب طلا همه چیز را به هم می‌زند، بنابراین او به ساحل می‌رود و خیلی زود صاحب یک سالونِ پررونق می‌شود. او کنترل شهر را با آن مغازه‌دار منفور/راهزنِ روز روشن یعنی «فارگو کوفین» (با بازی جورج کلوریس) شریک است که دوستان قدیمی‌اش یعنی «ترامبو» (ری میلند) و «فابیان» (بری فیتزجرالد) از راه می‌رسند؛ همه این‌ها در میان درخواست‌های روزافزون برای تبدیل شدن کالیفرنیا به یک ایالت رخ می‌دهد. نیازی به گفتن نیست که قدرت‌طلبان محلی وضعیت موجود را می‌خواهند، در حالی که تازه‌واردها خواهان چیزِ «دموکراتیک‌تری» هستند. آنچه در ادامه رخ می‌دهد مجموعه‌ای از کشمکش‌هاست که فیلم را به اندازه کافی جلو می‌برد تا اینکه به نقطه‌عطفِ به نظرم کمی ناامیدکننده‌ای می‌رسد. استانویک به‌خوبی می‌درخشد و فیتزجرالد و کلوریسِ کمی عجیب‌وغریب هم تأثیرگذارند. با این حال، میلند خیلی به دل نمی‌نشیند و گفت‌وگوها بسیار بسیار زیاد هستند، طوری که داستان زمان زیادی می‌برد تا واقعاً روی دور بیفتد. با این حال، فیلم یک روحیه پیشگامانه دارد که من از آن لذت بردم.