The Jolson Story

CinemaSerf (منتقد)

نمی‌توانم بگویم جدای از آهنگ «مامی» (Mammy) اطلاعات زیادی درباره آل جولسون (Al Jolson) داشتم، و مطمئن نیستم الان هم خیلی بیشتر از قبل بدانم. با این حال، لری پارکز (Larry Parks) بازی بسیار جذاب و خیره‌کننده‌ای در نقش آن پسکچه‌ی یهودی ارائه می‌دهد که توسط «استیو» (با بازی ویلیام دمارست) کشف می‌شود و علی‌رغم مخالفت شدید پدرش (با بازی لودویگ دونات) وارد عرصه هنر می‌شود. او پسر بااستعدادی است، شکی در آن نیست، و به همین دلیل خیلی زود نقش‌های بزرگ‌تر و بهتری به او پیشنهاد می‌شود که هم‌زمان با ارائه تمام زرق‌وبرق‌های ستاره شدن، وفاداری‌ها و اولویت‌های او را به چالش می‌کشند. وقتی او با «جولی» (با بازی اولوین کیز)، دختر جوانی که آرزوی پیوستن به گروه زیگفلد را دارد، روبه‌رو می‌شود، جولی بعد کاملاً تازه‌ای به زندگی‌شان می‌آورد چرا که امیدوار است به شکلی کمی متفاوت به موفقیت برسد؛ موفقیت به معنای بازنشستگی در خانه‌ای جدید در حومه شهر. اما سوال اصلی برای جولسون این است که آیا می‌تواند با این زندگی آرام‌تر و یک‌نواخت‌تر قانع شود یا اینکه بوی گریم روی صورت و غرش جمعیت برایش غیرقابل مقاومت خواهد بود؟ این فیلم کاملاً در قالب همان فیلم‌های زندگینامه‌ای دهه ۱۹۴۰ است که تاریخ را به شکل انتخابی و خلاقانه‌ای بازنویسی می‌کنند، اما با یک موسیقی متن محکم که داستان زمانه خودش را پشتیبانی می‌کند، هنوز هم به عنوان تصویری از آنچه مردمِ درمانده از سال‌ها سختی جنگ جهانی دوم را سرگرم می‌کرد، ارزش دیدن دارد. همچنین بسیار جالب است که در اینجا روی شخصیت‌پردازی با «صورت سیاه» (Blackface) تأکید زیادی می‌شود، در حالی که بسیاری از سیاه‌پوستان هم‌دوره خودِ او اذعان داشتند که همین کار - که امروزه نژادپرستانه محسوب می‌شود - در واقع کمک کرد تا بخش قابل توجهی از شهروندان آمریکاییِ کم‌تحمل، با این فکر که سیاه‌پوستان هم به اندازه هموطنان روشن‌پوست خود برابر و بااستعداد هستند، کنار بیایند. علاوه بر این، خیلی‌ها آماده‌اند تا گواهی دهند که جولسون حتی یک ذره هم رگ1 نژادپرستی در وجودش نداشت. آیا این می‌تواند کانال اولیه ای برای تفکرات روشنگرانه‌تر باشد؟