بچه ای از بروکلین
برلی سالیوان (Burleigh Sullivan)، شیرفروش خجالتی، به طور اتفاقی «اسپید مک‌فارلین» (Speed McFarlane)، یک بوکسور قهرمان که داشته به خواهر برلی لاتی بازی درمی‌آورده را بیهوش می‌کند. روزنامه‌ها داستان را کشف می‌کنند و عکاس‌ها حتی از صحنه‌ای که برلی دوباره اسپید را ناک‌اوت می‌کند هم عکس می‌گیرند. مدیر متخلف اسپید تصمیم می‌گیرد برلی را تبدیل به یک مبارز کند. برلی متوجه نمی‌شود که از تمام حریفانش خواسته شده تا به عمد ببازند. برلی با این فکر که واقعاً یک مبارز عالی است، دوقطبی برمی‌دارد و هوا برش می‌دارد؛ موضوعی که رابطه او را با خواننده زیبای کلوشبانه، پالی پرینگل (Polly Pringle)، خراب می‌کند. او بالاخره ممکن است با به مبارزه طلبیدن اسپید برای کسب کمربند قهرمانی، سزای کارش را ببیند.
سال انتشار: 1946 کارگردان: Norman Z. McLeod ژانر: Comedy، Sport نویسندگان: Don Hartman، Melville Shavelson، Grover Jones امتیاز: 6.5راهنمای والدین بچه ای از بروکلین
نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
این فیلم کاملاً برای خودنمایی دنی کی (Danny Kaye) ساخته شده و من هیچ‌وقت طرفدار سرسخت او نبوده‌ام. با این حال، او کارش را در سرپا نگه داشتن فیلم به خوبی انجام می‌دهد. وقتی خواهرش «سوزی» (با بازی ورا-الن) با توجه ناخواسته‌ای از سوی «اسپید مک‌فارلین»، بوکسور با بازی استیو کوکران مواجه می‌شود، برلی آن مرد را زمین می‌زند. بعد می‌بیند که به‌طور حرفه‌ای وارد رینگ شده و دارد مسابقات را هم می‌برد. این ماجراها اول کار روی «پالی» (ویرجینیا مایو)، خواننده کلوب شبانه، تأثیر می‌گذارد، اما هرچه پیروزی‌ها بیشتر به سرش می‌زند، تبدیل به آدم کمی روی اعصاب و خودخواه می‌شود. مدیر کمی کلاهبردارش «اسلون» (والتر ایبل) یک هدف نهایی دارد: مسابقه قهرمانی در برابر «اسپید»؛ اما آیا «ببر» می‌تواند از پسش برود و دختر مورد علاقه‌اش را حفظ کند؟ کی در فرم خوبی است و در طول فیلم به راحتی و با استایل کارش را ارائه می‌دهد. من به شخصه طنز فیلم را بیش از حد قابل‌پیش‌بینی دیدم، اما این هجو سبک‌سرانه درباره صنعت بوکس گاهی اوقات هنوز هم کاملاً سرگرم‌کننده است. چیزی که بیش از همه فیلم را پایین کشیده، ربطی به ستاره‌هایش ندارد، بلکه به خاطر سکانس‌های موسیقایی معمولی آن است. ژول استاین و سامی کان وقتی آن ترانه‌ها را نوشتند دور از بهترین روزهایشان بودند و نه مایو و نه ورا-الن هیچ‌کدام خودشان آواز نخواندند. بهترین آهنگ فیلم به فاصله بسیار زیادی اصلا مال آن‌ها نیست، بلکه آهنگ «پاولوا» اثر سیلویا فاین و مکس لیبمن است؛ تنها آهنگی که خود کی آن را اجرا می‌کند. فیلم همچنین به طرز محسوسی طولانی است. ایده اولیه برای مدتی سرگرم‌کننده است، اما بعد از مدتی کهنه می‌شود و از آنجا که من شخصاً خیلی به شخصیت کاراکتر اصلی اهمیت ندادم، در نهایت کم‌کم حس خستگی به من دست داد.
2022-07-07