Love Laughs at Andy Hardy

CinemaSerf (منتقد)

جذابیت میکی رونی هم تا یه جایی جواب می‌ده و از یه نقطه‌ای به بعد، فیلم رسماً کم میاره و خسته‌کننده می‌شه! رونی در نقش همون پسر پرشر و شور همیشگی ظاهر شده که تازه از جنگ برگشته و بدجور دلباخته «کِی» (بونیتا گرنویل) شده. پدر و مادر خوشحالش (فِی هولدن و لوئیس استون) هم با آغوش باز ازش استقبال می‌کنن و حتی متوجه می‌شن که چقدر مستقل‌تر بار اومده. اما بخت باهاش یار نیست، چون معشوقه‌اش دلش پیش کس دیگه‌ای گیر کرده و این قضیه مثل یه شوک سنگین روی سر پسر شاد و شنگول قصه آوار می‌شه. بعد از این، شاهد یه سری خرابکاری‌ها و ماجراهای کمدی ملایم هستیم که شاید لبخندی به لب بیاره، اما اصلاً به خنده‌های از ته دل تبدیل نمی‌شه و خیلی زود تکراری و بی‌رمق جلوه می‌کنه. اگه حضور دوروتی فورد در نقش دوست قدبلند و خوش‌صدایش «کافی» و بازی قابل‌قبول استون در نقش پدرش نبود، این فیلم نهایتاً یه اثر مفرح و معمولی بعد از دوران جنگ به حساب می‌اومد. در وضعیت فعلی هم صرفاً ابزاریه برای خودنمایی بازیگر پرانرژی نقش اولش، و درست مثل بیشتر فیلم‌های «اندی هاردی»، خیلی زود از یادها می‌ره.