Nocturne

John Chard (منتقد)

معمای دلورس. فیلم «نوکترن» (Nocturne) به کارگردانی ادوین ال. مارین و فیلمنامه جاناتان لاتیمر بر اساس داستانی از رولاند براون و فرانک فنتون ساخته شده است. در آن جرج رافت، لین باری، ویرجینیا هیوستون، جوزف پونی، میرنا دل و ادوارد اشلی به ایفای نقش پرداخته‌اند. موسیقی کار لی هارلاین و فیلمبرداری بر عهده هری جی. وایلد بوده است. وقتی کیت وینسنت (اشلی)، آهنگساز هالیوودی، در اقامتگاه مجلل خود مرده پیدا می‌شود، پلیس احساس می‌کند که این یک پرونده روشن از خودکشی است. اما یک استثنا وجود دارد، جو وارن (رافت)، که احساس می‌کند قضیه جور در نمی‌آید. هنگامی که مشخص می‌شود هر تعداد از دوستان مؤنث این آهنگساز می‌توانند او را کششته باشند، جو خود را به جلو می‌راند تا حقیقت را دنبال کند. یک نوآرِ حس‌وحال‌برانگیز و راحت. «نوکترن» یک داستان کارآگاهی مستقر در لس‌آنجلس است که کلاه خود را به احترام فیلم بسیار برتر «لورا» اثر اتو پرمینگر برمی‌دارد. رافت در نقش جو وارن در حالت سخت و کم‌حرف خود قرار دارد و بیش از خشم رئیس‌سرهایش ریسک می‌کند، زیرا او به پیدا کردن زنی به نام دلورس وسواس پیدا کرده است. او متقاعد شده که آن زن مرتکب قتل شده است و جای خالی روی دیوار که ردیفی از عکس‌های زنان آویزان بوده، این وسواس را بیشتر دامن می‌زند. در حالی که کارگردان مارین («جانی آنجل») سبک زندگی متضاد شخصیت‌های اصلی را تعادل می‌بخشد و ما را به سفری در مکان‌های مختلف لس‌آنجلس می‌برد، دیالوگ‌ها به اندازه کافی تند و تیز هستند تا کاستی‌های فیلمنامه را جبران کنند. فیلمنامه‌ای که واضح است رافت در آن دستکاری کرده و به پایانی شتاب‌زده و نه چندان رضایت‌بخش منجر شده است. اما به عنوان یک معمای قتل، به اندازه کافی خوب کار می‌کند زیرا زنانِ زبان‌تند در داستان پخش شده‌اند تا بیننده را به اندازه کارآگاه شجاع ما علاقه‌مند نگه دارند. مارین کار بزرگی در ترکیب تعلیق با اکشن انجام می‌دهد، حتی فیلم را با یک تنظیم طرح داستانی عالی آغاز می‌کند که با برخی فیلمبرداری‌های سیال زیبا پشتیبانی می‌شود، و در حالی که فیلمبرداری وایلد («قتل، عزیزم») و موسیقی هارلاین به سختی مرزهای برجسته‌سازی حال و هوا را می‌شکنند، اعتبار فنی به طور تحسین‌برانگیزی رونمایی می‌شود تا اطمینان حاصل شود که فیلم اعتبتر خود را حفظ می‌کند. این امر کمک می‌کند که بازیگران مکمل فهرستی از بازیگران قوی فیلم‌های درجه‌یِ ب (B) هستند، و طرفداران رافت ارزش خوبی از بازیگری دریافت می‌کنند که به شدت تلاش می‌کرد از کاراکترهای اوباشی که تا آن زمان به خاطرشان شناخته می‌شد، فاصله بگیرد. ۷/۱۰