Shadows Over Chinatown

CinemaSerf (منتقد)

من کلاً طرفدار فیلم‌های «چارلی چان» با بازی سیدنی تولر بودم و این یکی از کارهای خوبشه. اون به همراه پسر شماره دو نسبتاً دست‌پاچه‌اش «جیمی» (ویکتور سن یونگ) به سان‌فرانسیسکو سفر می‌کنه تا به پلیس در پرونده یک قتل مرموز کمک کنه. اما این همه‌چیز نیست؛ یه فرد گمشده هم هست که باید پیداش کنند. «مری» (تانیس چندلر) غیبش زده و مادر مهربونش (مری گوردون) و نامزد اندکی بی‌عرضه‌اش «جف» (بروس کلوگ) کلافه و درمانده شدن. این هم کمکی نمی‌کنه که نابغه کارآگاهی ما خیلی زود می‌فهمه این دخترِ غایب، زمانی با قربانی اصلی کار می‌کرده. داستان پیچیده‌تر می‌شه و این دو نفر—با کمک موثرِ «برمینگهام براونِ» ترسو (مانتان مورلند) که البته خیلی کم تو فیلم می‌بینیمش—باید قبل از اینکه بلایی سر «مری» بیاد، ته و توی قضیه رو دربیارن. داستان فیلم اینجا نسبت به خیلی از این ماجراجویی‌ها پیچیده‌تر و هوشمندانه‌تره. با این حال، شاید با پیشرفت داستان، تصادف‌ها و اتفاقات یه کم زیادی با هم جفت‌وجور می‌شن، اما مطمئنم «چارلی» یه ضرب‌المثل کهن جالب برای این می‌داشت که اصلاً چیزی به اسم شانس وجود نداره! در آخر هم یه چرخش داستانی خیلی کوچیک داریم و در طول مسیر هم توی یک ساعت زمانش به خوبی پیش می‌ره. دیدنِ «خانم هادسونِ» اصلی و بهترینِ دنیای هلمز توی فیلم هم همیشه لذت‌بخش بوده!