The Strange Woman

جنی هاگرِ زیبا می‌فهمد که همیشه می‌تواند هر چه می‌خواهد از مردهای شهر بندری بانگور در مین در دهه ۱۸۲۰ به دست آورد. او که با مرگ پدر دائم‌الخمرش آزاد شده، به سرعت خودش را در موقعیتی قرار می‌دهد تا با مردی میان‌سال و ثروتمند در آنجا ازدواج کند. اگرچه او اغلب از پول شوهرش برای کارهای نیک استفاده می‌کند، اما همچنان همه مردهای دیگر را طعمه‌های مناسبی می‌داند.

سال انتشار: 1946 کارگردان: Edgar G. Ulmer, Douglas Sirk ژانر: Drama، Romance، Thriller نویسندگان: Herb Meadow، Ben Ames Williams، Hunt Stromberg امتیاز: 6.5

راهنمای والدین The Strange Woman

نقدها و نظرات

John Chard (منتقد)

امتیاز: 8

«بانگور مالِ من است و باید خرجِ مرا بدهد.» فیلم «زن عجیب» به کارگردانی ادگار جی. اولمر (Edgar G. Ulmer) ساخته شده که فیلمنامه را هم به همراه هانت استرومبرگ و هرب متئو، بر اساس رمانی به همین نام نوشته بن امیس ویلیامز مشترکاً نوشته است. هدی لامار، جرج سندرز، لوئیس هیوارد، جین لاکهارت، هیلاری بروک، ریس ویلیامز و جون استوری در آن بازی کرده‌اند. آهنگسازی کار بر عهده کارمن دراگون و فیلمبرداری از لوسین ان. آندریو است. «من جوان‌ترین را نمی‌خواهم. ثروتمندترین را می‌خواهم!» خب خب، این یک نوآر دوره‌ایِ کوچک و جذاب است. داستان درباره جنی هاگار (با بازی لامار) است؛ زنی سرسخت و مکار که در دهه ۱۸۴۰ در بانگورِ مین، از مردها برای اهداف خودش استفاده می‌کند، در حالی که از خود شخصیت دوگانه‌ای بروز می‌دهد که او را به طبقات بالای جامعه شهر پرتاب می‌کند. اما با آشنا شدن با پس‌زمینه و ساختار روانی جنی، حس می‌کنید آن ابر بدبینی دارد تنگ‌تر می‌شود. همیشه بحث‌هایی وجود خواهد داشت که آیا فیلم‌هایی مثل «زن عجیب» باید در ژانر نوآر دسته‌بندی شوند یا نه، اما با حضور اولمر و آندریو که داستان را با سایه‌های کلاستروفوبیک و نورهای کم‌پهلو، و استفاده جویانه از رنگ‌های سیاه و سفید فضاسازی کرده‌اند، عناصر بصری کاملاً با داستان جفت‌وجور می‌شوند؛ و عجب داستانی هم هست. جنی هاگر یک فم‌فاتال کلاسیک است، در واقع کلمه «مرگبار» می‌تواند نام وسط او باشد. ما نگاهی دزدکی به مکر و حیله او در دوران کودکی‌اش می‌اندازیم، و بعد او را به عنوان زنی مسن، جذاب و دلربا می‌بینیم که مردها را دور انگشت خود می‌چرخاند و کاملاً مصمم است صرفاً به خاطر پول ازدواج کند. چیزهایی که به دنبال جنی می‌آیند عبارتند از: قتل، خودکشی، زنا با محارم، اغوا، طمع، خشونت و الکلیسم! و البته، خودتخریبی. جنی هیچ ابایی ندارد که برای رسیدن به اهدافش روی چه کسی پا بگذارد، اما نکته جالب داستان این است که او درون خود خوبی‌هایی هم دارد که برای بیرون آمدن می‌جنگند، او گاهی می‌تواند نیکوکار باشد و وقتی تربیت او را درک می‌کنیم، حتی تا حدودی از مخاطب هم همدردی می‌گیرد. این ویژگی دوگانه شخصیت اوست که بسیار جذاب است، اما او در یک نبرد از پیش باخته می‌جنگد؛ به خصوص که بانگور خودش جای اشتباهی برای اوست، شهری که خودش آشفتگی درهم‌وبرهمی از شخصیت‌های ناخوشایند یا لوس است. مشکلاتی پشت صحنه وجود داشت، اما گزارش‌های متناقض زیادی وجود دارد که سخت است بفهمیم چه چیزی واقعیت داشته و چه کسی نخ‌های اصلی را می‌کشیده. چیزی که می‌دانیم این است که اولمر با بودجه‌ای بیشتر از همیشه، فیلمی خلق کرده که فضایی مرموز و جسورانه دارد و یادداشت‌های شیطانی را بدون سر و صدای زیاد نواخته است. صحنه‌ها و تصاویر چشمگیر زیادی وجود دارد، اغوا در طوفان، چوب‌برهای هرزه، رودخانه مرگ و فینال بزرگ تنها برخی از لحظاتی هستند که نشان می‌دهند اولمر چه کارهایی می‌توانسته انجام دهد. در حالی که لامار برای پروژه شخصی‌اش که می‌خواست او را به سمت نقش‌های تاریک‌تر ببرد و به عنوان یک بازیگر جدی گرفته شود، اجرایی عالی ارائه می‌دهد. او که از این فضا نمی‌ترسد، ترکیبی از پویایی جنسی و روحی آشفته را به نمایش می‌گذارد. در اطراف او بازی‌های خوبی از لاکهارت، هیوارد و بروک دیده می‌شود، هرچند سندرز کمی نامتناسب به نظر می‌رسد. ریتم فیلم گاهی افت می‌کند و انگیزه‌ها و اعمال شخصیت‌های فرعی می‌توانست پردازش بهتری داشته باشد، اما در کل این فیلم ارزش قدم زدن در یک کوچه تاریک را دارد. ۷.۵/۱۰

2013-11-02

CinemaSerf (منتقد)

امتیاز: 6

رمان اورجینال بن ویلیامز نگاهی کاملاً متفاوت به فم‌فاتالِ پول‌پرست داشت و در این اقتباس، هدی لامار نقش اصلی را بر عهده گرفته است. او که از یک ازدواج نسبتاً خشن با یک فرد دائم‌الخمر فرار کرده، مصمم است وضعیت زندگی‌اش را بهبود ببخشد. او باهوش و زیباست و به راحتی توجه «ایسایای» ثروتمند و بسیار پیرتر را جلب می‌کند (جین لاکهارت). او همچنین توجه پسرش لوئیس هیوارد و مرد دست راست شرکتش یعنی «جان اورد» (با بازی جرج سندرز) را نیز به خود جلب می‌کند. فیلم کمی طولانی است؛ اما فضاسازی دارد، فیلمنامه خوب است - و پیرت پیچیده‌تر از چیزی است که از این نوع ملودرام انتظار می‌رود - فیلمبرداری هم همین طور است، و لامار نقش «جنی» آسیب‌پذیر اما فتنه‌گر را کمی شبیه به چیزی که ویوین لی بازی می‌کرد، به نمایش می‌گذارد.

2022-07-07