The Virginian

CinemaSerf (منتقد)

منصفانه بخواهیم بگوییم، «مولی» (باربارا بریتان) وقتی به یک شهر دورافتاده مرزی می‌رسد تا کار تدریس به بچه‌ها را شروع کند، سرشار از شور و انرژی است. قانون هنوز به این منطقه نرسیده، بنابراین مردم خودشان دست به کار می‌شوند و با کسانی که قوانین نسبتاً ساده‌شان را بشکنند، برخورد می‌کنند. مشکلات او از همین جا شروع می‌شود که با «استیو» (سانی تافتس) و مردی با نام مرموز «ویرجینیایی» (جوئل مک‌کری) آشنا می‌شود. اولی با یک مشت گله‌دزد و رئیسشان «ترامپاس» (برایان دانلوی) دمخور است و دومی مأموریت یافته این جنایتکاران را از شهر بیرون کند. او و «استیو» دوستان قدیمی هستند و حتی به رفیقش هشدار می‌دهد که روی گاوها داغ جعلی نگذارد، اما در نهایت می‌دانید که همه‌چیز به یک تسویه حساب با «ترامپاس» و افرادش ختم خواهد شد. این نود دقیقه یک خستگی و یکنواختیِ ناامیدکننده‌ای دارد. مک‌کری اصلاً در اوج نیست و دانلویِ سیاه‌پوش وقتی در سالن رقص این طرف و آن طرف می‌رود، به اندازه‌ی «دفی داک» هم خطرناک به نظر نمی‌رسد و تا جایی که ممکن است بی‌خطر جلوه می‌کند. داستان به شکلی قابل پیش‌بینی بالا و پایین می‌شود، اما به اندازه کافی سکانس‌های اکشن ندارد تا مخاطب را درگیر کند، و هر مقدار اکشنی هم که وجود دارد وقتی به آن پایان واقعاً بی‌روح می‌رسیم به نوعی به آب می‌رود؛ پایانی که بیشتر به یک اسب گم‌شده ربط دارد تا به هنرِ هیچ‌کدام از بازیگران. احتمالاً رنگی بودن فیلم هم کمکی به آن نکرده، چون شاید اگر سیاه و سفید بود جلوه بهتری داشت - حداقل اینطوری می‌توانست کمی حس و حال خطر و تهدید ایجاد کند، اما در شکل فعلی، این یک اثر درجه‌ی B ناامیدکننده است که هیچ سر و صدا و جذابیتی ندارد.