Backlash

CinemaSerf (منتقد)

وای، چقدر دیالوگ توی این فیلم نوآر زیاده! بعد از یه مدت حرف زدن‌های بی‌وقفه و اکشن خیلی خیلی کم، گوش دادن بهشون واقعاً خسته‌کننده میشه. نقش «مورلند» (با بازی جان الدریج) توی این داستان کارآگاهی درباره قاتل خودش، خیلی پررنگ‌تر از اون چیزیه که انتظار دارید. علتش هم اینه که داستان از طریق یه سری فلش‌بک روایت میشه؛ جایی که کارآگاه پلیس «مک‌مالن» (لری جی. بلیک) داره با همه مظنون‌ها مصاحبه می‌کنه و سعی داره مدارک رو از بیوه‌اش «کاترین» (جین راجرز)، دادستان «کانروی» (ریچارد تراویس) و کلاً هر کسی که تا شعاع ده میلی محل جرم بوده جمع‌وجور کنه. مسئله اینجاست که یه چرخش داستانی (توئیست) وجود داره، اونم چه توئیستی! طوری که تمام فرضیه‌های «مک‌مالن» رو کاملاً هوا می‌بره. سرنخ‌های کافی بهمون داده میشه تا پایان داستان رو حدس بزنیم، اما با این حال یوجین فورد (کارگردان) موفق میشه تا حدی ما رو توی خمار نگه داره. مشکل فقط اینه که زیاده‌گویی خیلی زیاده و سبک روایت فلش‌بکی بعد از یه مدت تکراری میشه. نه بازیگری‌ها و نه فیلم‌نامه هیچ‌کدام شاهکار نیستن و بعضی وقت‌ها این فیلمِ یک‌ساعته خیلی طولانی‌تر به نظر می‌رسه. ارزش یک بار دیدن رو داره، ولی زود از یاد میره.