Deep Valley

John Chard (منتقد)

هیچ دره‌ای اون‌قدر عمیق نیست - هیچ رودخونه‌ای اون‌قدر عریض نیست. فیلم «دره عمیق» رو ژان نگولسکو کارگردانی کرده و فیلمنامه‌ش رو استفن مورهاوس اوری و سالکا ویرتل با اقتباس از رمانی به قلم دان توترو نوشتن. آیدا لوپینو، دین کلارک و وین موریس بازیگرهای اصلی فیلم هستن. موسیقی متن اثر مکس اشتاینر و فیلمبرداریش کار تد مک‌کورد است.

لیبی سول (با بازی لوپینو) تو یه خانه-مزرعه‌ی کهنه و داغون با پدر و مادر سرد و بی‌تفاوتش زندگی می‌کنه. اون که به خاطر این زندگی محدود و خفه‌کننده دچار لکنت زبان شده، تنها دلخوشیش پیاده‌روی تو جنگل با سگشه. تا اینکه یک روز با یه گروه از زندانی‌های در حال کار مواجه میشه و از یکی‌شون به اسم باری برنت (با بازی کلارک) خوشش میاد. اونم آدم آزادمنشیه...

همین اول کار باید بهتون هشدار بدم که دو سوم اول فیلم خیلی کند پیش میره - طوری که رسماً کلافه‌کننده میشه. برای همین چون داستان از همون ابتدا خیلی گیرا نیست (و البته چندان هم باورپذیر نیست)، روی زمین لغزنده‌ای قرار داره و سخته بشه با اطمینان پیشنهادش کرد. با این حال، با پیشرفت فیلم نکات مثبت زیادی وجود داره که میشه ازشون لذت برد و بخش پایانی واقعاً ارزش صبر کردن رو داره.

ظاهر و فضای کلی اثر فوق‌العاده و پر از حس و حاله؛ مک‌کورد با فیلمبرداری سیاه و سفیدش معجزه کرده. فضای داخلی کلبه خیلی سنگین و خفه‌کننده‌ست و کارگردان و فیلمبردار به زیبایی تصویر رو با احساسات لیبی گره زدن. بقیه صحنه‌ها هم شاهکار بصری هستن، مثل صحنه داخل انبار که نور خورشید از شکاف چوب‌ها می‌تابه و یه مه غبارآلود و شبح‌وار ایجاد می‌کنه، یا نماهای ظریفی مثل بازتاب موج‌های رودخونه روی صورت لیبی. مهارت‌های فنی به اندازه‌ای هست که شما رو پای فیلم نگه داره.

این رو هم اضافه کنید که لوپینو یک بازی عالی دیگه از خودش به نمایش گذاشته و همین باعث میشه دلتون بخواد تا آخر فیلم رو ببینید. از نظر داستانی، همه چیز به پیدا کردن عشق تو شرایط سخت و تصمیم‌های بزرگ زندگی ختم میشه. لیبی سر یه دوراهی قرار گرفته: تضاد جذاب بین پسر بد و پسر امن و مطمئن. همه چیز به یه پایان‌بندی جون‌دار ختم میشه که به یک اندازه ذهن و دل آدم رو درگیر می‌کنه.

فیلم شاهکاری نیست، و ارزش‌های فنی و ساختاریش از خود داستان بهتره، اما قطعاً قابل احترامه و ارزش یک‌بار دیدن رو داره. ۶ از ۱۰