Forever Amber

CinemaSerf (منتقد)

شاید اگر اتو پرمینگر (Otto Preminger) هنگام تدوین کمی بیشتر با قیچی محتاط‌تر عمل می‌کرد، این درامِ نسبتاً طولانی می‌توانست جذاب‌تر باشد. همان‌طور که هست، خیلی طول می‌کشد تا داستان «امبر» (با بازی لیندا دارنل) محروم از حقوق حقه را جا بیندازد؛ دختری که خانواده‌اش در پایان جنگ داخلی انگلستان در سمت بازنده ماجرا بودند. با بازگشت شاه چارلز دوم (با بازی جورج سندرز) به سلطنت، آینده او امیدوارکننده‌تر به نظر می‌رسد و برای رسیدن به این هدف، او با «لرد کارلتون» (با بازی کورنل وایلد) و دوستش «لرد آلمزبری» (با بازی ریچارد گرین) متحد می‌شود و در پی آن، سفری پرفرازونشیب با مردان، زندان و موقعیت‌های مختلف آغاز می‌شود. راستش را بخواهید، «امبر» کاملاً آماده است تا از تمام جذابیت‌های زنانه خود برای رسیدن به اهدافش استفاده کند، و همان‌طور که جلوتر می‌رود و بالاتر می‌آید، به همان اندازه خودش را تنهاتر می‌یابد؛ وضعیتی که با وقوع آتش‌سوزی بزرگ لندن همه‌چیز را تغییر می‌دهد و بسیار واضح‌تر می‌شود. این درام زنِ جاه‌طلب را به خوبی به تصویر می‌کشد و دارنل از پس نقش به خوبی برمی‌آید، اما وایلد در اینجا کاملاً از دوران اوجش فاصله دارد و گرین هم واقعاً به اندازه کافی خودش را تحمیل نمی‌کند تا تأثیر زیادی روی روند نسبتاً کندِ وقایع بگذارد. سندرز در نقشی که بیش از یک بار آن را بازی کرده عملکرد قابل قبولی دارد و فضای کلی فیلم حس خوش‌بینی و فرصت‌طلبی حاکم بر بازگشت پادشاه را به خوبی به تصویر می‌کشد. در میان بازیگران مکمل کاربلدی که ریچارد هایدن نیز با نقش نسبتاً غیرقابل باورش به عنوان شوهر ثروتمند و حسودش یعنی «رادکلیف» در آن حضور دارد، ججسیکا تندی را هم زیر نظر داشته باشید. این فیلم تا حد زیادی به فراموشی سپرده شده، و با وجود اینکه از تماشای آن لذت بردم، دلیلش را کاملاً درک می‌کنم. من طرفدار این ژانر هستم و دارنل در اینجا خوب کار می‌کند، اما با وجود زرق‌وبرق لباس‌ها و دکورها، همه‌چیز کمی بی‌روح است.