The Long Night

CinemaSerf (منتقد)

فضای خفه‌کننده و فیلم‌برداری اثر خدایی خیلی امیدوارکننده شروع می‌شه، اما هر چی داستان جلوتر می‌ره و باز می‌شه، همه‌چیز یکم ناامیدکننده می‌شه. هنری فوندا نقش «جو» رو بازی می‌کنه، یه کهنه‌سرباز خسته که برگشته و می‌بینه از وقتی رفته خیلی چیزها عوض شده. اول از همه، معلوم می‌شه «جو آن» محبوبش (با بازی باربارا بل گدس) در مورد رابطه‌اش با یه شعبده‌باز نفرت‌انگیز به اسم «مکس» (وینسنت پرایس) خیلی باهاش صادق نبوده. دستیار سابقش «شارلین» (آن دواراک) هم همچین برای «جو» غریبه نیست. حالا همه این داستان‌ها داره با فلش‌بک روایت می‌شه، واسه همین ما می‌دونیم جو توی یه آپارتمان که رگبار گلوله پلیس سوراخ‌سوراخش کرده گیر افتاده و یکی هم به دستش کشته شده. چیزی که هنوز نمی‌دونیم اینه که اون آدم کیه و چرا کشته شده.

این روند توضیح دادن داستان اینجا خیلی خوب جواب نمیده، با اینکه فوندا تمام تلاشش رو می‌کنه و خانم‌ها هم بازی‌های دلنشینی ارائه می‌دن. به نظرم وینسنت پرایس بهترین نقش داستان رو داره، اما خب توی بازیگریش زیاده‌روی می‌کنه و اون حس خطری هم که قرار بود توی فلش‌بک‌ها باشه، جاش رو داده به یه ملودرام نسبتاً خسته‌کننده از یک مربع عشقی! این فیلم بر اساس یه قصه بسیار سرسخت‌تر و سیاه‌تر از ژاک ویو ساخته شده که هیچ ربطی به جنگ، کهنه‌سربازها یا خستگی روحی نداشت و شخصیت‌هاش خیلی پررنگ‌تر و با جزییات بیشتری بودن؛ در حالی که اینجا انگار برای رفتارهای «جو» به خاطر تجربیات تلخش توی فرانسه دنبال عذر و بهانه می‌گردن. متأسفانه بعد از یه شروع واقعاً پرکشش و تاریک، فیلم می‌ره سمت پایانی که عملاً هیچ جایی برای حدس و خیال‌پردازی بیننده باقی نمی‌ذاره.