Queen of the Amazons

CinemaSerf (منتقد)

شاید اگر مجبور نبودیم نیمی از فیلم را صبر کنیم تا بالاخره سر و کله شخصیتی که نام فیلم از او گرفته شده پیدا شود، نتیجه کمی بهتر از آب درمی‌آمد؛ شخصیتی که در نهایت تهدیدآمیز بودنش در حد یک برگ کاهوی خیس است! بقیه فیلم ماجرای گروهی کاوشگر است که در هند به سرپرستی «جین» (پاتریشیا موریسون) و دوستش «سرهنگ» (جان میلجان) راه می‌افتند تا دنبال «گرگ» (بروس ادواردز) بگردند. خیلی زود به این نتیجه می‌رسند که کاروان او لابد به دام «زیتا»ی معروف (امیرا مصطفی) افتاده، در نتیجه کلاه‌های پشه‌بنددارشان را سر می‌کنند و عازم دل جنگل می‌شوند. بعد از کلی تصاویر مستندگونه از حیوانات، ناگهان وسط یک ماجرای پیش‌پاافتاده و مثلث عشقی بین ملکه، جین و مردی گیر می‌افتیم که انگار بدش نمی‌آید هم خدا را داشته باشد و هم خرما را! همه این‌ها در بستری از کلیشه‌های نژادی روایت می‌شود که حتی برای همان دوره هم به شدت زننده بوده و نویسندگی‌اش طوری است که فقط باعث خجالت و معذب شدن مخاطب می‌شود. میلجان تا حدی نقش راوی را هم بر عهده می‌گیرد که این هم به ریتم داستان کمکی نمی‌کند، مخصوصاً وقتی با لحنی شبیه وینستون هیبلر و دقیقاً به سبک دیزنی شروع می‌کند به توصیف حیات وحش دشت‌ها. فیلم نه تعلیق و خطری دارد، نه هیجانی در کار است و بازی‌ها هم به اندازه دکورها خشک و بی‌روحند؛ خلاصه این که این یک ساعت اصلاً به وعده‌ای که نام فیلم می‌دهد عمل نمی‌کند و شرمنده، اما واقعاً ارزش وقت گذاشتن ندارد.