Riff-Raff
هواپیمایی در یک طوفان شدید از پرو بلند می‌شود (در صحنه‌ای طولانی و بدون دیالوگ) در حالی که دو سرنشین دارد؛ اما وقتی در پاناما به زمین می‌نشیند فقط یک سرنشین دارد. مرد ناپدیدشده نقشه‌های ارزشمندی از مناطق نفتی به همراه داشته است؛ حالا هر کس که به دنبال این نقشه‌هاست باید با دن همر مواجه شود؛ ترکیبی از کارآگاه خصوصی، مامور و کلاهبردار که در ازای دریافت پول می‌تواند هر مشکلی را «حل» کند. مکسین، خواننده باشگاه شبانه، با دن هم‌دست است... یا شاید هم نه؟ مابقی داستان پر است از ماجراجویی‌های پرپیچ‌وخم و سرگرم‌کننده در فضایی استوایی.
سال انتشار: 1947 کارگردان: Ted Tetzlaff ژانر: Adventure، Comedy، Drama نویسندگان: Martin Rackin امتیاز: 6.8نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
اسمش همر هست و همر هم صداش می‌کنن، و به همون اندازه هم زمخت و بی‌پرواست! فیلم Riffraff (یا همون Riff-Raff) رو تد تتزلاف کارگردانی کرده و مارتین راکین نوشته. بازیگرای اصلیش پت اوبرایان، آن جفریز، والتر اسلژاک و پرسی کیلبراید هستن. موزیک کار از روی وب هست و فیلمبرداریش هم دست جورج دیسکانت بوده.
این فیلم واقعاً یه غنیمته؛ مخصوصاً واسه اونایی که طعم نوار کارآگاهی ساختاریافته رو خوب می‌فهمن. گول حرف اونایی رو نخورید که می‌نویسن این یه نوار درجه چندم یا مرزیه؛ فیلم خیلی ساده یه اثر نوار اصیله، اون هم از سالی که نهایتاً دوران طلایی این سبک فیلمسازی بود. داستان تو پاناما اتفاق می‌افته و درباره کارآگاه خصوصی «دن همر» (اوبرایان) هست که درگیر جستجو برای پیدا کردن نقشه‌ای میشه که ارزش امتیازهای نفتیش سر به فلک می‌کشه. طبق معمول کسای دیگه‌ای هم هستن که بدجور تشنه این نقشه‌ان، واسه همین پای قتل، کتک‌کاری و یه دختر جذاب هم به داستان باز میشه.
فیلم با نمای یه خزنده تو دل شب شروع میشه که زیر بارون شدید روی یه صخره نشسته؛ شایدم بهتر بود به جاش از یه مار استفاده می‌کردن، ولی خدایی افتتاحیه‌ای فوق‌العاده جذاب و مناسبه. از اونجا به بعد، فیلم تبدیل میشه به یه ضیافت واقعی از فیلمبرداری فوق‌العاده و دیالوگ‌های پرانرژی. خب قبوله، پلات داستان تکراریه، ولی سازنده‌ها اصلاً نگذاشتن فیلم ریتمش رو از دست بده و همیشه یه تیکه بانمک یا یه مشت زدن هست که فضا رو زنده نگه داره. خود تتزلاف فیلمبردار قابلی بوده (فیلم Notorious سال قبلش رو ببینید)، و اینجا با حضور دیسکانت (فیلمبردار They Live By Night / On Dangerous Ground / The Narrow Margin) گوشه رینگ، بدجور گل کاشته.
صحنه‌های مقدمه‌چینی داستان تو هواپیما از نظر بصری فوق‌العاده فضاسازی شدن و هروقت صحنه‌ای نیاز داشته باشه -- مثل جایی که همر تو دفترش توسط اسلژاک و نوچه‌هاش شکنجه میشه -- سبک نواری فیلم بدجور خودنمایی می‌کنه. همه جا کرکره‌های چوبی دیده میشه که محشره!
اولش شاید حق داشته باشید که نسبت به پت اوبرایان ۴۸ ساله و تنومند که نقش یه کارآگاه گردن‌کلفت رو بازی می‌کنه تردید داشته باشید، ولی از پسش برمیاد؛ پت زبان تند و تیز و مشت‌های محکمی داره. جفریز (بازیگر Dillinger) برای ایجاد یه حس شک و تردید جذاب وارد میشه و خوب عمل می‌کنه، حتی تو صحنه اصلی درگیری هم وارد میشه؛ کیلبراید هم تو نقش دستیار غیررسمی همر فوق‌العاده باحال و تندوتز بازی می‌کنه، و اسلژاک هم دقیقا همون کاری رو می‌کنه که توش استاده: نقش آدم‌های موذی!
آخر سر هم میرسیم به «مک‌گافین» داستان یعنی همون نقشه، که محل پنهان شدنش موقع لو رفتن خیلی شیطنت‌آمیزه و چیزیه که هیچکاک هم بهش افتخار می‌کرد. فیلم Riffraff یه کاره موفقه و واقعاً ارزش دیدن داره. ۷ از ۱۰